Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

Zieliński – cienias z Księżyca!

Pyry ułożyły o mnie piosenkę. Iluż to piłkarzy nie usłyszało ani razu w ciągu całej swojej kariery własnego nazwiska skandowanego przez trybuny? A mi, kibolowi, piosenkę ułożono. Wrogowie! Trochę im śpiewanie w maju 2010 słabo wyszło, żałuję, ale nic to.
Pewien kibic Legii jest tak zafascynowany moją twórczością, że jakąś stronę założył o moich internetowych wypocinach. Wstyd mu, że jest uzależniony od strony Fana, zatem „śledzi” mnie próbując kpić… Zakładał ktoś o Was strony internetowe? Paru znanym celebrytom tak zrobiono.
Znajomy podesłał mi niedawno fotkę (screena – tak to się chyba nazywa) kilkudziesięciu wypowiedzi z witryny konfidenci.net (w oryginale kibice.net), gdzie bractwo uskuteczniało sobie przez kilka dni gawędę o mnie. Ubaw miałem po pachy.
Ktoś uknuł wobec mnie przydomek „Andersen”. Lepiej trafić nie mógł. Porównywano Was do kogokolwiek, kto jest mistrzem w swoim fachu? A gwoli ścisłości – twórczość Christiana Andersena warto poznać. Szalenie inspirująca jest.
Ktoś inny długo próbował mnie ochrzcić „Hitlerem”. Niestety, nie przyjęło się. A szkoda, bo Hitler jest najlepiej rozpoznawalną postacią historyczną w obecnym świecie.
Generalnie – dochodzę do wniosku, że jestem wielki. Gdyby pycha potrafiła fruwać, to już byłbym gdzieś na orbicie Księżyca.
Ludzie mali
Niestety, ludzie wielcy generują wokół siebie stada niedowartościowanych. Nie może taki zaistnieć, nikt na niego uwagi nie zwraca, to wymyśla niestworzone historie. Znacie takich wszyscy. Przykłady? A proszę:
Nie wiem, kto tam teraz na topie jest. Kilka lat temu był Pazura. No to od ludzi pewnego autoramentu można było usłyszeć opowiastki o tym, jak „chlałem z Pazurą, leszcz, po litrze się zrzygał”. Czy „jak Doda wpadła do nas na imprezę, to kazałem ją wyrzucić, bo nie chciałem mieć dziur w dywanie”.
Łapiecie klimat? On, wielki opowiadający, Papież to mu może buty czyścić.
Moje legendy
Wracając do mojej, nieskromnej osoby. Otóż, co jakiś czas dowiaduję się, że i na mnie jakieś leszczyki chcą się dowartościować. Opowieści jak to ja byłem bity, goniony… Generalnie – „przy mnie Zieliński to pikuś”. Śmieję się z tego, bo na takie farmazony też trzeba sobie zasłużyć. Pazura „Psami”, Doda cyckami, Małysz skokami, Papież dostojeństwem i pozycją społeczną, a ja… sam nie wiem czym, ale też się załapałem. Choć, co stwierdzam z przykrością – w stopniu znacznie odbiegającym od wyżej wymienionych.
Kolega „G” podrzucił mi ksero jakiegoś numeru „To My, Kibice”. Tam opowieść jełopy ze Świdnicy.
Fajnie, że chłopina idzie szlakiem Napoleona. Same zwycięstwa. Ale jedno mnie rozbawiło do łez. Jak podnieść prestiż śmiesznego klubu Polonia Świdnica? Oczywiście – zlać Zielińskiego.
No to wielki klub Polonia Świdnica Zielińskiego zlał. Przy okazji meczu Zagłębie Lubin – Śląsk Wrocław w latach osiemdziesiątych.
Oczywiście sam Napoleon tego nie dokonał, bo wówczas jeszcze moczył pieluchy, lub jego stary dopiero nieśmiało rozpoczynał marzenia o produkcji Napoleona, ale wiekopomnego czynu dokonali „starsi koledzy”.
Powiem tak. Ruch kibicowski obserwuję od połowy lat siedemdziesiątych, ale jakby mi ktoś w roku, powiedzmy, 1985 powiedział „Polonia Świdnica”, to już nic więcej by robić nie musiał. Bo bym padł momentalnie. Ze śmiechu.
Ale oprócz pychy mam jeszcze sklerozę, zatem wydobyłem swój almanach z lat 80-tych i wyłowiłem wszystkie mecze Zagłębie – Śląsk w Lubinie, starając sobie poprzypominać, jak jechałem na te pojedynki. Jak wracałem. Co się działo.
3-0 dla Śląska pamiętam dość dobrze. Takiej bandy na wyjeździe to sam się nie spodziewałem.
Później pamięć szwankuje. Zawsze kompilowałem wyjazd z rezultatem, a tu trzy raz z rzędu 1-2 w łeb. Za cholerę nie wiem, podczas którego 1-2 wylądowałem na izbie po starciu z milicją. Wyszło śmiesznie, bo zawieźli nas kabaryną w kilkanaście osób. Ponieważ wtedy miałem okres całkowitej abstynencji alkoholowej, zatem nawrzeszczałem na lekarza, a ten się wystraszył i puścił wszystkich. Jeden koleżka był tak napruty, że chodzić sam nie mógł. Zdążyliśmy dojechać pojmanymi taryfami na samą końcówkę spotkania.
Dobra, przyznaję się – nie wszystkie wyjazdy do Lubina jestem w stanie wyciągnąć z pamięci. Ale takie historyjki jak obity pysk, strata szalika czy uratowanie flagi to zapamiętałbym na bank. Bo szalika nie straciłem nigdy (jeden mój uciekał przede mną w Gdyni, ale daleko nie ubiegł), po nosie dostałem razy kilka czy kilkanaście, jednak nie było to związane z żadnym wyjazdem do Lubina. A w tamtych latach flag nie woziłem nigdy. Żadnych.
Jednak w Świdnicy będą się szczycić, że jakiś zawsze zwycięski ich kolega poopowiadał historyjki o tym, jaki Zieliński to cienias.
Roman Zieliński, fot. polonia.swidnica.pl