Na II Wielki Wyjazd na Węgry wystartowaliśmy z odpowiednim wyprzedzeniem, czyli o północy z czwartku na piątek. Wszystko zostało tak obliczone, żeby rankiem zająć zarezerwowane w Budapeszcie pokoje i spokojnie wyruszyć na marsz. Okazało się, że życie zweryfikowało nasze plany i wszystko potoczyło się zupełnie inaczej.
Korki, trupy, zaspy i węgierski łącznik
Droga na Węgry niczym znaczącym się nie wyróżniała, poza jednym bardzo długim postojem spowodowanym jakimiś wypadkami. Tak staliśmy sobie na środku autostrady i najpierw bardzo nam się dłużyło, a potem, kiedy już rozpoczęły się „Polaków nocne rozmowy” to tak się zagadaliśmy, że musieliśmy gonić do busa, gdyż wszystkie pasy ruszyły nagle naprzód. Mijane rozbite samochody i czarne worki nie napawały zbyt optymistycznie, jednakże wszyscy stwierdzili, że nic nas nie zniechęci i tak sunęliśmy dalej. O świcie znowu korek, tylko powód inny – niespodziewany atak zimy, i w konsekwencji zaspy powodujące brak możliwości dotarcia do Budapesztu.Nikomu nie chciało się wierzyć, że natura spłatała nam aż takiego figla. Podjęliśmy próbę przebicia się mniejszymi drogami, jednak tam też nie zrobiliśmy kariery. Zadzwoniliśmy więc do „B”, naszego zaprzyjaźnionego Węgra, na szczęście mówiącego po polsku. Niestety, potwierdził on fakt odcięcia Budapesztu od świata. Co gorsza okazało się, że świąteczne imprezy w stolicy z powyższego powodu zostały odwołane. Ponieważ w zanadrzu mieliśmy jeszcze niedzielny mecz Honvedu z Ferencvarosem (na zaproszenie Ferencvarosu) postanowiliśmy dotrzeć do najbliższego miasta i ustalić co dalej. Padło na Gyor.
Gulasz, zaczarowany pociąg i odwrót na zachód
W Gyor przede wszystkim postanowiliśmy coś zjeść. Kelner w knajpie nie był zbyt rozgarnięty i przygotowanie niespełna trzydziestu gulaszy i tyluż piw sprawiało mu widoczne problemy. Potem część ekipy (około 10 osób) postanowiła przebijać się do Budapesztu pociągiem. Odpowiednio zaopatrzeni zajęliśmy miejsca w eleganckim pociągu (fotka wyżej). Ani się obejrzeliśmy jak minęły trzy godziny. W końcu ktoś się zapytał, o której ruszy ten pociąg. Odpowiedź była brutalna: „na pewno nie dzisiaj”. Trudno, przynajmniej było ciepło i wesoło – ruszyliśmy do reszty ekipy, która okupywała hotelową knajpę. Tam A-G tłumaczył na język polski węgierskie wiadomości, co u wszystkich słuchających spowodowało gwałtowne bóle mięśni brzucha. Z rzeczy niezbyt śmiesznych okazało się, że cała kolejka węgierskiej ligi została odwołana. Telefon do ziomków z Opavy, szybka decyzja i około godziny 23 lecimy na zachód, do Pardubic. Jutro o 10 rano nasza zgoda gra w Pardubicach. Zostawiamy za sobą sympatyczny Gyor w którym przedstawiciele lokalnej antify byli tak mili, że sprezentowali nam swoją organizacyjną flagę (na zdjęciu).Hitlersyny i „Wielka Pardubicka”
Ruszyliśmy w drogę powrotną, dyskretnie eskortowani przez miejscowe służby. Po trzecim postoju na stacji nawet śledzący nie wytrzymali i zaczęli rechotać patrząc na ciekawe zjawisko, czyli naszego busa i niektórych niezmordowanych wodzirejów.
Drogę do Czech zakłócił tylko jeden hitlerowski incydent. W Austrii zostaliśmy zatrzymani, przeważeni i potraktowani w ogóle jakoś tak po faszystowsku. Austriackie gamonie wyliczyły sobie, że każdy z nas może ważyć co najwyżej siedemdziesiąt kilo, a ponieważ na chudziaków nie trafiło, bowiem chyba tylko płeć piękna była poniżej faszystowskiej normy, mandat za zbyt ciężki wkład do busa (?- słyszeliście o czymś takim, by dostawać mandaty za to, że pasażerowie za dużo ważą?) wyniósł 220 euro. Trudno, ale co się nasłuchali od nas za zabory, Hitlera i jeszcze raz za Hitlera to nasze. Po przyjeździe do miasta ziomków zostaliśmy serdecznie przyjęci przez naszą zgodę. Część z nas postanowiła pozwiedzać, co zakończyło się wyrzuceniem ich z trolejbusu. Czegoś tam nie mieli.
W Pardubicach meldujemy się nad ranem. Po ogarnięciu postoju część ekipy rusza na mecz.
Grali ziomale
Na mecz dotarliśmy z kilkunastominutowym opóźnieniem oczywiście w asyście czeskiej MO. Na miejscu bardzo sprawne wejście, nie utrudniające wniesienia „małpki” jednemu z wrocławskich fanów. Sektor gości znajdował się na niewielkiej górce, która z upływem czasu była coraz większym wyzwaniem dla pijących fanouszków. Natomiast pardubicki stadion to lepsza wersja Miliardera Pniewy. Brak młyna gospodarzy powodował, że na trybunach słyszalni byli jedynie kibice Opawy i Śląska. W miarę upływu czasu doping stawał się coraz głośniejszy, kibice coraz bardziej weseli, a górka coraz trudniejsza do pokonania. Dla niektórych klientów przybocznej budki wracających z kiełbasą i piwem na swoje miejsce praktycznie niemożliwa do przejścia.
Mecz zakończył się wynikiem 2-1 dla naszych przyjaciół z Opavy. Wyjście ze stadionu – błyskawiczne. Czekając pod stadionem na całą załogę podszedł do nas czeski policjant świetnie władający polskim językiem z zapytaniem czy nie zgubiliśmy noża. Oczywiście nasz pojazd dostał specjalną eskortę do hotelu z racji wcześniejszych wydarzeń „z innej ligi” w centrum, nazwanych przed jednego z uczestników „Wielką Pardubicką”.
Halo, tu Opava!
Na Wielkim Objeździe byłej Monarchii Austro-Węgierskiej było nas 19 osób, w tym 4 przedstawicielki płci pięknej. Oprócz busa ekipa samochodowa. Jeden z wycieczkowiczów odebrał w niedzielę telefon i na pytanie „gdzie jest” odpowiedział, że „w Opavie”. Wywołał tym stwierdzeniem małe zamieszanie, gdyż był we Wrocławiu u drugiego wycieczkowicza na imprezie i po prostu nie zarejestrował faktu teleportacji. Mówiąc krótko, mimo „niedojazdu” było atrakcyjnie. Za rok też pojedziemy, a może nawet wcześniej…
Ilu nas było?
Obliczenia dość skrupulatnego statystyka „K”, który na mecz do Pardubic jechał prosto z Wrocławia. Na dodatek nie spożywa środków imagogennych. Twierdzi, że kibiców z Opavy było na tym meczu 100 lub 120, natomiast fanów Śląska mogło być nawet 150. Biorąc pod uwagę, że ów statystyk doliczał się dopytując wszystkich jakim środkiem transportu podróżowali, ile mieli miejsc i jakie było ich zapełnienie, zatem można przyjąć, że zaliczył pomyłkę o 5 osób z Wrocławia, które owszem, jechały, lecz czas meczu spędziły w hotelu. Zatem oficjalnie uznajemy, iż w Pardubicach na meczu Opavy Śląsk był reprezentowany przez 145 osób.
PNB, JO, PO, P, K
</section>
