Wtorek. Kontaktuje się ze mną Dawid Gaszyński z NOP. Twierdzi, że ma informację o tym, że zostanie wybżdżony tekst, którego głównymi bohaterami będą Gaszyński i Zieliński. Miał to być materiał na całą stronę. Jakieś tam wtyki ponoć ma NOP w Głosie Tel Awiwu.
Wiadomość o publikacji nie zrobiła na mnie żadnego wrażenia. Gdyby tak Głos chciał przedstawić mnie dwadzieścia lat temu, wówczas mógłbym liczyć na sławę. A wtedy może jeszcze mi na popularności zależało. Teraz zbędnej popularności unikam, a opis w Głosie Tel Awiwu to obecnie marne szczyny, a nie krok w kierunku celebryctwa.
Kiedyś jeden artykuł w tej gazecie mógł zrobić półboga z debila. Co skrzętnie wykorzystano wysuwając na wodza narodowców imć Tejkowskiego, który zaczął być znany po publikacji w Głosie Tel Awiwu właśnie. Niestety, zrobiono to z rozmysłem, bowiem Tejkowski niespełna rozumu był. I tak raczkujący ruch narodowy został przez sprytnych cwaniaczków na początku lat 90-tych ubiegłego wieku wyprowadzony na manowce.
Teraz nawet strona w śmiesznej gazetce, ba nawet gdyby całą śmieszną gazetkę poświęcono mojej, wcale nieskromnej osobie, to i tak mało kto by mnie dostrzegł. Bo gazetka schodzi na psy, jej czytelnicy oprzytomnieli i kupowana jest już niemal wyłącznie dla ogłoszeń, dodatków i państwowych urzędów, gdzie służy jako podkładka pod filiżankę kawy.
Środa
Po porannych zakupach czasem zachodzę do redaktora Janusza. Siedzi w tym swoim kiosku, czyta gazety, zatem jest znawcą wszystkich tekstów o Śląsku jakie ukazują się na papierowych łamach. Przypominając sobie, że mogę się spodziewać ataku ze strony udających intelektualistów, zaszedłem i do redaktora Janusza. Niestety, wzroku sokolego nie mam, a wychodząc z domu o tej spodziewanej nagonce – zapomniałem, zatem nie wziąłem patrzałek. Sprawdziłem zatem jedynie, czy wiadomości uzyskane przez NOP są dokładne. Są, w Głosie Tel Awiwu pojawił się całostronicowy tekst. Szkoda, że wada wzroku spowodowała, że poznałem jedynie tytuł i podpis autora, ale chyba wiele nie straciłem.
„Hary”
Jacka Harłukowicza, nawiedzonego pismaczynę Głosu Tel Awiwu ponoć poznałem kiedyś osobiście. Bujał się podobno „w klimatach”, w których i ja miałem kolegów. Wspólny znajomy twierdzi, że ma pewne zdjęcie Jacusia z wyciągniętą ręką. Niestety, fotka podczas przeprowadzek się zawieruszyła. A szkoda.
Ponoć go poznałem, ale za cholerę nie pamiętam. Jakiś mało charyzmatyczny musiał być, bo choć w moim życiu przewinęło się wiele różnych person, to tych „mających to coś” jednak potrafię wygrzebać ze szwankującej pamięci. O Jacusiu wspomnień nie ma żadnych.
Jednak kilka miesięcy temu o Jacusiu postanowiłem się dowiedzieć czegoś. Powodem stało się wydarzenie, które zaraz opiszę.
Co się dowiedziałem? Ano to, że w młodości miał poglądy skrajnie różne od prezentowanych obecnie. Tu się rączką machnęło do zdjęcia, tam się powiedziało coś, co obecnie w ustach Jacusia zabrzmiałoby kłamliwie. I usłyszałem konkluzję: „ale ewoluował, widać ma chorą głowę” czy coś w tym stylu.
Co spowodowało, że zainteresowałem się Jacusiem?
Wiedza. Wiedza mnie zainspirowała.
Ktoś opowiedział mi historyjkę. W zasadzie banalną, gdyby nie wyraźna sugestia, że jej bohaterem jest pismak Głosu Tel Awiwu. Niedzielny, popołudniowy wypad do knajpy na Księżu Wielkim 30 września 2012 roku dla paru osób nie był wydarzeniem zbyt sympatycznym. W lokalu awanturował się osobnik, na którego wołano „Hary” i przedstawiano jako dzielnego władcy pióra. Pijany w sztok próbował kopać kogoś w bluzie Śląska, wyzywając jednocześnie od „nazioli”. Nie tylko gościom lokalu się to nie podobało, lecz również obsłudze. Takie zachowanie raczej odstrasza gości, niż przyciąga, zatem szefostwo postanowiło uspokoić, albo pozbyć się uciążliwca. Wezwano milicję. Jeśli Wam się wydaje, że to koniec awantur naszego „łowcy nazioli”, to się mylicie. Normalny obywatel, a tym bardziej normalny, lecz pijany obywatel w przypadku, gdy nie ma najmniejszego zamiaru się wylegitymować funkcjonariuszowi, natychmiast jest traktowany jak bandyta. Tymczasem „Haruś” nie tylko nie poddał się kontroli, lecz jeszcze używał jęzora. Takiego jaki da się usłyszeć w programach interwencyjnych, gdy kamera trafi na jakiegoś narwańca, a dziennikarz go umiejętnie wnerwi.
Ostatecznie pijaczek pojechał na Rakowiec, lecz po jakiejś godzinie pojawił się w knajpie ponownie.
Podpis „Jacek Harłukowicz” pod tekstem oceniającym Gaszyńskiego i Zielińskiego rozbawił mnie do łez.
Atak schizusia
„Łowca nazioli” z Głosu Tel Awiwu to jedno. Tymczasem na pomoc swoim poplecznikom ideologicznym ruszył urodzony w Mikstacie osobnik sprawujący urząd prezydenta Wrocławia.
Rafał D, bo o nim tu mowa, wystąpił w programie redaktorki Pochanke w TVN24. Panu prezydentowi nasiliły się objawy schizofrenii, bowiem doszedł do wniosku, że Zieliński jest osobą, której należałoby wlepić zakaz stadionowy. Za – UWAGA – prezentowane poglądy. A w zasadzie za napisanie książki „Jak pokochałem Adolfa Hitlera”.
Absurd jest oczywisty, ale w mózgu głoszącego podobne brednie czerwone światełko nie zapaliło się. A u osoby zdrowej na umyśle – powinno. Gorzej. Rafałek nie odrobił w tym przypadku lekcji podstawowej. Nie przeczytał wspomnianej książki, zatem odnosi się do jej… tytułu, a nie treści.
Rafał D. najwyraźniej wciąż nie widzi nic zdrożnego przeciwko zapraszaniu na Uniwersytet Wrocławski funkcjonariusza NKWD. Natomiast ci, którzy są odmiennego zdania to faszystowska hołota, na zwalczanie której w ubiegłym roku wydał z naszych pieniędzy 8 milionów złotych, a w tym zamierza wydać kolejne 12 milionów.
20 wyrzuconych w błoto milionów. Gratuluję „taniej” autopromocji, kolego z Wielkopolski.
Coś mi tu śmierdzi.
Roman Zieliński, fot. demoty.pl
Ostra jazda
Dziś, to znaczy w czwartek 27 czerwca 2013 o godzinie 21:00 w telewizji Republika odbędzie się program poświęcony tym wydarzeniom. Ponoć zapowiada się ostra jazda.
