<span><p>Teraz już nie ma wątpliwości. Najmniejszej. Możesz być geniuszem, lecz jak zostaniesz kimś decyzyjnym w Śląsku, natychmiast debilejesz. Do dziś na Fanie trener Levy był niemal niezauważalny. Nie nabijaliśmy się z jego aparycji, nie robiliśmy afery, gdy nie potrafił ubrać się odpowiednio do sytuacji i wyglądał jak fleja, choć reprezentował nasz święty klub. Od dziś parasol ochronny znika. Levy okazał się być lewy.<br>
Powiem tak: facet ma o jeden zwój mózgu mniej niż powinien. Sygnał z wyświechtanym sweterkiem to nie był słabszy dzień jego jaźni. Pokazywał jego braki intelektualne.
Dziś się to wydało. Nie wiem, co sobie trener Levy przed pojedynkiem z drugoligowcem myślał, ale wiem jakiego miał farta, że Śląsk może być jeszcze brany na poważnie w ustalaniu składu półfinalistów Pucharu Polski. 3-2 z liderem drugiej ligi na własnym stadionie to nie jest wynik, o którym można marzyć, ale jak się przegrywało 0-1, a później 1-2, to wygrana jaką udało się wywalczyć w ostatnim kopnięciu futbolówki jednak musi cieszyć. Teraz to Flota jest w przymusie, to Flota będzie musiała atakować, to Flota musi zwyciężyć, by myśleć o awansie do półfinału PP.
Jednak Śląsk pokpił sprawę dokumentnie. Skład wskazujący na eksperyment spowodował, że zamiast spokojnego 3-0 mamy rezultat, po którym jeszcze niczego nie możemy być pewni. Ten skład sygnował swoją gębą trener Levy.
Tak jak napisałem przed meczem. Wystawienie rezerwowego bramkarza jest wyraźnym sygnałem dla całego zespołu: „odpuszczamy”. Wystawienie wynalazka Ostrowskiego w pierwszej jedenastce stanowiło eksperyment wysokiego ryzyka. Takie eksperymenty się robi, gdy piłkarz ma swoją klasę, a wieczny rezerwowy w padaczkowatym Widzewie za rewelację sezonu raczej robić nie może.
Śląsk leje na Puchar Polski systemowo. Osobiście okazałem się naiwniakiem, bo uwierzyłem, że po latach wreszcie uda się te rozrywki potraktować poważnie. Na poważnie zagrano 1 1/8 z Bełchatowem. Niby rozumowanie słuszne: skoro w 1/8 wszystko była bardzo serio, to dlaczego o szczebel wyżej miałoby być inaczej? Tym bardziej, że sygnały płynące z klubu zdawały się takie, optymistyczne przypuszczenia potwierdzać.
Życie okazało się brutalne. Kilka miesięcy spędzonych na Oporowskiej spowodowało zmniejszenie ilości fałd mózgowych u szkoleniowca.
To, że Śląsk jeszcze ma realne szanse na awans, to zasługa dwóch elementów. Flota, nawet po wzmocnieniach, okazała się zespołem ogórów. A ci zawodnicy, którzy dostąpili zaszczytu gry w rezerwowym zespole Śląska, na bazie ambicji potrafili się jednak wykaraskać z nieciekawej sytuacji. Im należy Się szacunek. Za chęć, za wolę walki, za ambicję, za upór, wytrwałość no i za szczęście.
Roman Zieliński
</div>