Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

Śląsk płaci, nie pyta

Na Roberta Lewandowskiego zwróciłem uwagę kilka miesięcy wcześniej, niż strzelił Śląskowi dwa gole we Wrocławiu, a co zdarzyło się w dniu 22 marca 2008 roku. Znicz Pruszków pokonał wówczas WKS 3-0 na Oporowskiej. 
Nie, nie jestem jakimś piłkarskim odkrywcą. Ale wówczas bardzo skrupulatnie notowałem sobie wszystkie wyniki ligi, w której występował Śląsk. Rezultaty, frekwencje, strzelców bramek i takie tam statystyczne historyjki dostępne dla każdego. Nazwisko Lewandowskiego często pojawiało się w rubryce „strzelcy”, stąd i moje delikatne zainteresowanie chłopem. Gdy prezesem był Antoni Kordos nawet coś tam wspomniałem o grajku, ale Kordosa się pozbyto. I, powiedzmy to sobie szczerze, skoro ja, zwykły amator już dostrzegłem talent strzelecki Lewandowskiego, to ci, którzy na tym robią potężne pieniądze już za nim biegali. Śląsk nie miał takiej kasy, by móc się skutecznie bić o taki, już sprawdzony na boiskach II ligi talent.
Generalnie los Lewndowskiego mnie nie obchodził. Poszedł do Amiki – jego wybór. Gdzieś w kuluarach krążyła opowieść o tym, jak to chciał do Legiuni, lecz tam go wyśmiano.
I to jest punkt wyjścia do poniższych rozważań.
Jełopa w Legii
O tym, że wówczas w Legii za osobę odpowiedzialną za łowienie talentów robił jełopa, teraz wie cała Polska. Bo jak Lewandowski strzelił 4 gole Realowi, to Lewandowskim żyją wszystkie media. I rżymy z Legii, jakie to palanty u nich pracują (a tak naprawdę – pracowały).
Niestety, Legiunia już wyciągnęła wnioski, tymczasem palanciarnia wrocławska robi wszystko, by Śląsk stoczył się na dno.
Teraz zadam pytanie, które ostatnio zadaję wszystkim.
Kiedy ostatni raz Śląsk zarobił na sprzedaży zawodnika?
Szukajcie, szukajcie. Ostatni raz Śląsk opchnął grajka za kasę, gdy odchodzili do… Warszawy Ostrowski i Gancarczyk. Tym, którzy nie pamiętają – obaj mając jeszcze ważny kontrakt ze Śląskiem (choć w innym czasie, nie zrobili tego razem) dogadywali się z Warszawą. Trener Tarasiewicz doskonale wie, że z takiego grajka już nic się nie da wycisnąć i natychmiast odstawił tak jednego, jak i później drugiego do rezerw. Legia nie chcąc brać piłkarzy nie ogranych, dała kasę, by jednak wziąć ich wcześniej.
To są nasze ostatnie wpływy do kasy za zawodników. Ktoś znający temat podpowiedział, że był jeszcze Tymiński. No to umarłem ze śmiechu, bo akurat o transferze tego gracza do Polonii Bytom słyszałem od kulis. Ktoś wziął byle jaką kasę, tymczasem nie zauważył, że w kontrakcie menadżera Tymińskiego jest minimalna prowizja dla menadżera właśnie. A ta oscylowała wokół… kwoty transferowej. Zatem zarobił menago a nie Śląsk.
Kiedy zarobimy na zawodniku?
Teraz druga część wyliczanki.
Ile zarabiają nasze, wrocławskie gwiazdy? Kilkadziesiąt tysięcy miesięcznie każdy. Jeden pod setkę, inny koło pięćdziesiątki… Wielu z nas chciałoby tyle zarabiać rocznie. To są koszta stałe. 12 miesięcy w roku piłkarze dostają na konto swoją, wcale niemałą dolę.
Ale są wyjątki. Te Więziki, te Garygi kosztują Śląsk marne grosze. Jakieś 2 tysiące złotych.
Co zatem jest w interesie klubu? Proste – jak najszybciej zastępować drogich graczy tymi znacznie tańszymi. Po co nam nieudacznicy pokroju Stevanovića, którzy kosztują Śląsk kilkadziesiąt tysięcy złotych miesięcznie, gdy na jego miejsce może grać chłopaczek, który może i lepszy nie jest, lecz na pewno kilka/ kilkanaście razy tańszy. Poza tym, na występ chłopaczka przyjdzie pół dzielnicy, a ten wiedząc, że jest oglądany przez kolesi z parafii odgryzie rywalowi nogę, porzyga się, lecz pobiegnie. Jak nie złapie rywala, to będzie znaczyło, że nie potrafił złapać, a nie, że mu się nie chciało.
Młodziak za małe pieniądze wypruje flaki. Stary zarobas ma wywalone, ale za swoje udawanie biegania dostaje mnóstwo pieniędzy. Czy zgredzik zrobi więcej boiskowych baboli od młodzieżowca? Może i nie. Ale jest pewne „ale”. Młodzieżowiec po pierwsze baboli taniej, po drugie kiedyś zacznie mieć doświadczenie boiskowe i tych dużo tańszych baboli robił nie będzie.
I tu wracamy do Lewandowskiego. Czy Lewandowski był jakimś superorłem, gdy grał w Zniczu Pruszków najpierw w III a później w II lidze? Jakby był, to nie szedłby do Amiki, lecz do Barcelony. Dostał swoją szansę i ja wykorzystał.
Złom obcy i nasz
Można zapytać: „no właśnie, Lewandowski wykorzystał szansę, ale jaka jest pewność, że inni wykorzystają swoją”?
Nie ma pewności. Dokładnie tak samo, jak nie ma pewności, że kupowany za granicą złom „odpali” w polskiej lidze. Tak, kilku „odpaliło”. Jakiś Ljuboja, jakiś Melikson, jakiś Mucha, kilka ciekawych wynalazków ściągnęła Amica. W Śląsku sprawdził się Kelemen. Za to w polskiej lidze aż roi się od zagranicznych średniaków, lub wręcz piłkarskich złomków. Przychodzą do Polski za duże pieniądze, a grają tak, że jak nasze dwa kluby przed rokiem wyszły na farcie z grup eliminacyjnych LE to wszyscy komentatorzy jaja znosili.
Dla uzmysłowienia: awans z podstawowej fazy rozgrywek drugorzędnego pucharu przyjęto jako ogromny sukces rodzimej kopanej.
Oprócz złomu zagranicznego po Polsce kursuje złom rodzimy. Faceci, którzy może coś tam potrafią kopać tę piłkę, a za swoje usługi dostają horrendalne wynagrodzenia. Nie wiem, czy zarabiający poniżej średniej krajowej Juraszek może być gorszy od Grodzickiego, znacznie lepiej opłacanego. Nie wiem, bo Juraszka nie widziałem na oczy, a babole Grodzickiego jest mi oglądać dane.
Grodzickiego/ Stevanovića/ Diaza/ Voskampa czy kilku innych asów to my nikomu nie sprzedamy za takie pieniądze, żeby się to Śląskowi opłacało (choć w obecnej sytuacji nawet pozbycie się ich na zasadzie „bierzcie i płaćcie mu pensję” byłoby dla Śląska korzystne).
Gdyby sprzedać Więzika za 100 tysięcy (a wystarczy, że strzeli ze trzy bramki i może być tyle warty), to już można by nieco zarobić. Oczywiście pod warunkiem, że nie ma kontraktu jak u Tymińskiego.
Plan na przyszłość
Zatem w dobrze rozumianym, długofalowym interesie Śląska jest wprowadzanie zawodników młodych, najlepiej związanych z klubem dłuższymi kontraktami i z Wrocławia lub okolic. Granie starymi repami, które „być może kiedyś odpalą” to polityka krótkowzroczna, pozbawiona sensu, ogromnie kasochłonna. Na coś takiego mogą sobie pozwolić kluby mające dopływ gotówki z zewnątrz. Takie Lubinki, dla których klub jest częścią kopalni i kasa wpływa do kieszeni grajków prosto spod ziemi.
Albo Chelsea, która ciągnie funty z kieszeni żydowskiego Rosjanina, który Rosję ogolił na ładnych kilka miliardów. I je ma. I je wydaje.
Albo inny klub, będący zabawką w rękach petrodolarowego miliardera.
Śląska na taką politykę nie stać. Ale w samym Śląsku nie ma kogoś, kto problem widzi i potrafi doprowadzić do zmiany patrzenia na działania mające zapewnić Śląskowi stabilną przyszłość.
Paluszek i główka
Podtekst całej tej „polityki trzymania zgredów” jest bardzo śliski. Jeszcze 10 lat temu w wielu klubach był taki ktoś, kto… pobierał od zawodników pieniądze za to, że ci grali w pierwszych jedenastkach. Grajek grał, to dostawał kasę. Ale żeby zagrać, musiał się tą kasą podzielić z tym, który decydował czy zagra.
Jak myślicie, czy coś takiego funkcjonuje obecnie u nas? Bo na zdrowy rozum – jest kilku piłkarzy, dla których uważni obserwatorzy nie potrafią znaleźć uzasadnienia trzymania ich na murawie. Wspomniany Stevanović i Bambo na przykład. Ich wejście na murawę oznacza, że Śląsk gra w osłabieniu (na szczęście Śląska nie jest to problem wyłącznie wrocławski, choć coraz częściej kluby zamiast sypać groszem niedołęgom wolą płacić mniej swoim młodzieżowcom).
Przypadek Bamby jest kliniczny. Gość nie potrafi kompletnie niczego, wiadomo, że za dwa miesiące go na Oporowskiej nie będzie, a gra w każdym meczu. Więzik nie może zagrać gorzej, bo to by oznaczało, że natychmiast musi się przekwalifikować. Grając gorzej od Bamby, to by zarobić przy piłce na życie musiałby się zająć zszywaniem futbolówek.
Osobiście odnoszę dziwne wrażenie, że niektóre pensje w Śląsku muszą być wysokie, bo mają właśnie takie „dzielniki”, o jakich wspomniałem wyżej. Z trzech tysięcy to „druga ręka” weźmie sobie jakieś grosze na waciki. Z kilkudziesięciu tysięcy jest już co ”przytulić”.
Śląsk płaci jak za zboże. I nikt w Śląsku nie pyta, do czego to płacenie prowadzi, ani jak temu zapobiec.
Roman Zieliński

Ostatnio dyskutując na ten sam temat spotkałem się z pytaniem skąd wziąć pieniądze na ściąganie i ogrywanie młodzieży. Odpowiedź jest prosta. Kontrakt Mraza to są te pieniądze. Jak dobrze się pomyśli, to te pieniądze, które można zainwestować w młodych właśnie dostają Spahić, Stevanović, Grodzicki, Diaz i inni. Starczyłoby na kilka drużyn Menzli, Abramowiczów, Dankowskich, Zagórowiczów…

							</section>