Ktoś na siłę chce wymusić w nas zadowolenie z tego, co jest. Owszem, nie można twierdzić, że jest tragicznie, skoro Śląsk po raz trzeci z rzędu znalazł się na podium rozgrywek, lecz uważanie tego wydarzenia za historycznie najlepszy okres jest nadużyciem. Otóż w sezonach 1974/75 do 78/79, a więc w kolejnych czterech sezonach za każdym razem było co fetować. Na pierwszy ogień poszło wywalczenie miejsca trzeciego. Przyjęto to za sukces, bowiem przed sezonem nikt oprócz najzagorzalszych fanatyków nie typował WKS-u na podium rozgrywek.
Rok później w lidze nie było już tak wesoło, lecz po raz pierwszy w historii Śląsk sięgnął po jakieś trofeum. A był nim Puchar Polski. Jak każde trofeum – zostało przyjęte entuzjastycznie, a że pierwsze, zatem cieszono się z niego szczególnie. Mecz finałowy z ówczesnym najsilniejszym polskim klubem, Stalą Mielec wrocławianie wygrali 2-0. Pojedynek odbył się w Warszawie.
Sezon 1976/77 to z kolei pierwszy w historii Wrocławia tytuł mistrzowski. Zdobyty na dwie kolejki przed zakończeniem rozgrywek. To również był powód do radości i świętowania. Jakby na marginesie tego mistrzostwa należy odnotować fakt dojścia Śląska do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym WKS poległ z SSC Napoli (0-0 na Olimpijskim i 0-2 w Neapolu)
I sezon kolejny, 77/78. Przed ostatnią kolejką ligową Śląsk był trzeci w tabeli, ale grał z drugim w klasyfikacji Lechem Poznań u siebie. Pierwsza – Wisła Kraków miała potyczkę z Arką Gdynia. Wszyscy wiedzieli, że Wisła sobie w tym meczu poradzi i sobie poradziła (3-1). Mecze już wówczas były rozgrywane o jednej porze, ale choć jeszcze nie było telefonów komórkowych, to Stadion Olimpijski znał rezultaty na bieżąco. Z nieobronieniem mistrzostwa sprzed roku pogodzono się chyba jeszcze przed spotkaniem, lecz wszyscy chcieli przeskoczyć w tabeli znienawidzonych we Wrocławiu poznaniaków. I stało się to dzięki bramce zdobytej po strzale Jana Erlicha w 87 minucie spotkania. Choć był to „tylko” wicemistrz, publiczność szalała za szczęścia.
Owszem, formalnie to obecnie po raz pierwszy Śląsk trzy razy z rzędu stanął na podium. Lecz na pewno seria z lat siedemdziesiątych była i dłuższa i efektywniejsza, a na dobitkę w każdym, poszczególnym przypadku została przyjęta jako wygrana drużyny. Czego o tegorocznym trzecim miejscu powiedzieć nie sposób.
Andrzej P, Roman Z. fot. rekontra.salon24.pl
Powiązane artykuły
</section>

