Wsłuchując się w opinie o grze Śląska w Białymstoku słychać ogólny zachwyt. I słusznie, bo wyglądało, jakby to było spotkanie drużyn z dwóch różnych lig.
Niestety, zaraz Was sprowadzimy na ziemię. Śląsk gra wspaniale od kilku meczy, a konkretnie od wyp… pozbycia się Diaza. Jak ktoś nie widzi zależności między tymi faktami, to już niedługo otrząśnie się ze złudzeń.
Oni (nasz orły) nie grają o wygraną. Oni grają o swoje nowe kontrakty!
Sporej części naszych graczy umowy się kończą. Pieniądze w klubie znów jakieś są, co budzi nadzieje wśród zawodników, że kolejne kontrakty będzie można podpisać na podobnym poziomie. A to mobilizuje aż miło.
Jeśli ktoś wierzy, że ten sam straszak z datą 30 czerwca spowoduje, że ci sami zawodnicy będą z identycznym zaangażowaniem zasuwać w lipcu, to znaczy, że… życia nie zna.
Rada Fana:
Aby utrzymać mobilizację w zespole należy robić to, co zrobiono z Mrazem i Diazem. Raz na jakiś czas. Wtedy reszta, która ze Śląska nie wyleci (czytaj: zostanie z lukratywnymi kontraktami) będzie miała dodatkowy bodziec do szybkiego przebierania nogami.
Poradnik nie tylko dla Levego
Trener Levy ma sporą liczbę zalet. I kilka niesamowitych wad. Kompletnie na przykład nie wie, do czego służą zmiany w trakcie gry.
No to trzeba mu wytłumaczyć powód, którego zdaje się w ogóle nie dostrzegać, a który jest jednym z podstawowych.
Gra 11 zawodników, natomiast na ławce rezerwowych siedzi kolejna siódemka. Tych 11 z podstawowego składu jest zaspokojonych, bo powąchali trawę. Ale jeśli nie ma żadnych zmian, to pozostała siódemka jest na trenera wnerwiona. W interesie drużyny, klubu i trenera jest wprowadzanie w każdym spotkaniu po trzech piłkarzy.
Przy trzech zmianach klub zyskuje, bo 14, a nie 11 graczy dopisuje sobie po jednym występie. A drożsi są ci z dużą ilością występów w CV.
Przy trzech zmianach drużyna zyskuje, bo napięcia między piłkarzami się zmniejszają. Ci z ławki, którzy się nie załapią przy trzech zmianach, są mniej wkurzeni, niż kiedy szkoleniowiec nie zrobi kompletu roszad w składzie. Ponadto co innego wkurzonych 7 (wszyscy rezerwowi), a co innego 4.
Przy trzech zmianach trener zyskuje, bo zawodnicy wiedzą, że w każdym spotkaniu trzech zawsze wejdzie, zatem gracz z pola siedzący na ławce ma 50% szansy, że jednak wystąpi na murawie. To powoduje, że rezerwowi są bardziej nastawieni „do gry”, niż myślący o niebieskich migdałach. I bardziej motywuje biegających w pierwszej „11”, gdyż nikt z nich nie chce schodzić przed czasem, a trzech będzie musiało.
To elementarz, kolego trenerze.
Rodzaje zmian
Zmiany mogą być statystyczne. Wejście Więzika w Białymstoku w 88 minucie przy rezultacie 3-0 było właśnie takim statystycznym.
Mogą być wymuszone. Kontuzje, lub fatalna dyspozycja zawodnika.
Taktyczne – gdy trzeba pozbyć się napastnika a utrzymać obrońcę (lub odwrotnie). Albo gdy rywal ciśnie i zespół potrzebuje oddechu. Albo kiedy piłkarze popuchli i potrzebują świeżaka (świeżaków) do biegania. Jest jeszcze kilka ewentualności taktycznych – to już chyba Levy wie lepiej od nas.
Psychologiczne – kiedy nikt nie chce wziąć na siebie ciężaru gry, a na ławce mamy zimnego mordercę. Albo gdy drużyna potrzebuje szoku, by zacząć biegać. Albo gdy publika zbyt głośno domaga się zmiany (zejścia lub wejścia konkretnego gracza). Albo gdy piłkarz na ławce jest w głębokim dołku, klub pokłada w nim nadzieje, a ten potrzebuje jakiejś zachęty. To ostatnie wiąże się z kolejnym powodem, dla którego zmiany są potrzebne:
Perspektywiczne – gdy piłkarz ma przed sobą długie lata grania w danym klubie i chce się go wypromować/ dać mu szansę.
Istotne jest stawianie na własny chów młodzieży. Wpuszczenie takiego „Zenka z dzielnicy” powoduje, że trenujący z nim na co dzień młodzieżowcy również dostają motywacyjnego kopa do pracy nad sobą („Zenek zagrał w pierwszym składzie, to może i ja zagram”).
Jeśli trener Levy nie rozumie wymienionych powyżej prostych zależności, to może musi dostać nakaz dokonywania trzech zmian. Jeszcze raz: n-a-k-a-z dokonywania trzech zmian. Bo to służy klubowi.
RZ, RG, AP, fot. facebook.com
Oczywiście zupełnie czymś innym jest zmiana w 45 minucie, czym innym w minucie 35, a czym innym w 90. Ale tego już chyba trenerowi pierwszoligowemu tłumaczyć nie trzeba?
</section>


