Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

Plastikowi kibice

Zacznę od tego, że w wielu przypadkach inspiracją do części zawartych przemyśleń byli kibice Wisły Kraków. Ich spostrzeżenia, przeżycia i uwagi. Zresztą, zaraz chwycicie o co chodzi. A jak nie chwycicie, to nie jesteście z naszego świata. Świata skrajności.
Ostrzeżenia
Gdy zadeklarowany Wiślak, „P” w 1993 roku przestrzegał nas przed II ligą, wydawało mi się, że pieprzy chłop głupoty. Derby ze Ślęzą, wyjazdy do Dzierżoniowa, Głogowa, czy innych pobliskich miejscowości same w sobie wydawały się fantastyczne. Po latach tułaczki po II i III ligach zrozumiałem, co „P” miał na myśli mówiąc o tym „nigdy więcej II ligi”. A powinienem zajarzyć od razu, bo krakus dobrze wiedział, co mówi. Wszak gdy nas instruował, Wisła właśnie odbywała swoją kilkuletnią, drugoligową kwarantannę.
Parę lat później, gdy narzekaliśmy na III czy II-ligową rzeczywistość wielu Wiślaków mówiło coś zupełnie innego:
- I liga to kłopoty. Dobra, jedziesz na wyjazd gromadnie. Ale jak przyjdzie co do czego, to tak naprawdę nie wiesz, kto stoi obok ciebie…
- 1 000 osób na wyjeździe, a on marudzi, że coś nie tak? – zastanawialiśmy się z kolegami, fanatykami Śląska.
Przypadki z tego świata
Rewanżowy mecz finałowy o Puchar Polski. Śląsk w Warszawie. Tego dnia do Warszawy wybrała się całkiem zgrabna ekipa Wisły Kraków. Psy były w lekkim szoku, bo sporo aut na krakowskich blachach im jechało. No to zatrzymali, spisali i powieźli na mecz. Nie bardzo były to psy od tego typu zadań, bo podwieźli wiślaków w okolice… „Źródełka”. Dla gorzej poinformowanych – „Źródełko” to knajpa w okolicach stadionu. I to taka, w której przed meczami życie tętni szczególnie silnym rytmem.
Teraz oddaję głos jednemu z krakusów:
- Jakiś typek kopnął w auto. No to wysiedliśmy z fur. Parę lat temu po takim numerze już by się zaczęła jazda. Ponieważ do meczu było kilkadziesiąt minut, to pewnie byśmy dostali bęcki, a z naszych fur porobliby kabriolety. Tymczasem wiesz, co się wydarzyło? Jakiś pojedynczy pies wyskoczył z kabaryny, kazał im się cofnąć i oni się cofnęli.
Relacja wiślaka to jeszcze nic. Kilka dni wcześniej Śląsk grał w Lubinie z Zagłębiem. Po meczu jakiś miejscowy dałn, jacy są wszędzie, napina się zza płotu. Pitoli jakieś pierdoły, krzyczy, wymachuje łapskami – zwykły dałn zapłotowy. Wreszcie wkurzyły się ochroniarki i dałna zawinęły. Nie wiadomo, czy tylko „do wyjścia”, czy „z przekazaniem i ostatecznie do wyjaśnienia na 24”. Nieistotne. I wiecie co zrobiła część wrocławskiej publiki (na wyjeździe!). Znaleźli się tacy, którzy bili brawa. Nie dałnowi, ochroniarkom. Kilka lat temu byłoby to ostatnie stadionowe brawa. Klaskacze nie dostali łomotu, ba, nawet po czołach nie dostali na odmulenie.
Wrocław ma w zakresie leszczyzacji trybun kolejne dokonania. Mecz z Amiką. Poznaniacy robią sobie ognisko na trybunach. Takie tam, niegroźne, choć nas wkurzające.
Ochroniarki z bezpiecznej odległości, zza płotu robią „gaszenie proszkowe”. Ochroniarki są złośliwe wobec przyjezdnych, to widać z drugiej strony stadionu, a przejawia się to tym, że nie tylko po spaleniźnie tym prochem jadą. Ale i po okolicznych Pyrkach. Co robi (na szczęście – niewielka) część stadionu? Bije brawa.
Rzygać się chce.
Przypadki z tego świata II
Wspomniany wcześniej mecz Legia – Śląsk, rewanż finału Pucharu Polski. Pewien zajazd. Na nim bractwo z Wrocławia. Niekoniecznie „do bicia”, ale kiedyś takich podziałów nie było. Wszyscy byli „do bicia”, wszyscy byli „do śpiewania”. Na ten sam zajazd zajeżdża Raków Częstochowa. Cholera wie, czy to cała ekipa, czy jej część. Wrocławianie akurat wybywają z parkingu. Nic się nie dzieje. Gdyby było normalnie, to bractwo wzięłoby się za łby. Nieistotne, że „nie do bicia”. Do bicia zawsze się jest, jak rywal nie daje wyboru.
Nie tylko we Wrocławiu robi się plastikowo.
Mecz Śląska w Poznaniu. Jeden z naszych kolegów, taki który często pcha się w kłopoty, coś tam nawywijał. Sytuacja dla fana Amiki – kompromitująco – plastikowa. Można rzec, że trafił się pikol, i że nasz koleś miał pecha. Ale fan WKS-u poszukał sobie owego „pikola” na „naszej klasie”, a tam wysyp wpisów wybitnie chuligańskich. Następnego dnia, gdy netchuligan spotkał się z rzeczywistością, wpisy poznikały.
Warszawa, Łazienkowska. Legia potrzebuje kasy, zatem zmniejsza sektory buforowe do minimum. Do niedawna nie był to problem, bo i tak daleko było do kompletów, lecz ostatnio zrobiła im się „moda na Legię”. Kibice Śląska i kibice Legii oddzieleni płotem, który wystarcza. W czasie przerwy, za trybunami, też bractwo jest oddzielone rachitycznym płocikiem. Owszem, kilka zapalniczek, parę monet, parę innych drobiazgów lata przez ten płot, ale oprócz wzajemnych bluzgów w zasadzie nic wielkiego się nie dzieje. Dwóch wrocławian jeszcze na to ogrodzenie próbuje się powspinać, ale to wszystko, na co stać obie strony konfliktu będące z głośnym sporze zapłotowym.
Plastikowi hoolsi
Ekipy „sportowe” w wielu przypadkach też się nadają. Do tarcia chrzanu. Wiecie jak jest? Wielu nie wie, to im uświadomię.
Wśród „sportowców” część to autentyczni chuligani. Chcą się bić i lubią to. Niestety, do tych agresorów podłączają się leszcze udający chuliganów. Często są tak napompowani, że dla kogoś z boku faktycznie mogą się wydawać hoolsami. Napomowańcy, gdy nie ma zagrożenia, robią groźne miny, warczą do „tych nie z ekipy”. A kiedy przychodzi czas próby, to się okazuje, że budzik nie dzwoni, telefon wyłączony – pomysłowość w wynajdowaniu usprawiedliwień naprawdę robi wrażenie. Wiecie, kogo ci „sportowcy” najskuteczniej obijają? Swojaków. I wychodzi na to, że ekipa sportowa klubu „X” za najlepiej obitych ma pikników klubu „X”.
Inna sprawa, że jak dochodzi do takich scen, jak wyżej opisana z naszego, ostatniego wyjazdu do Lubina, to pikolom się należy.
Numer najlepszy. Bez wskazywania na klub, ale zainteresowani będą wiedzieć najlepiej, o kogo chodzi. Ekipa „sportowców” dowiaduje się, że można komuś zrobić niezłego psikusa. Na trening przyjechała delegacja, by ich o tym poinformować. Do zdarzenia zostało jeszcze półtora dnia. Jest mały problem, rywal owiany jest złą sławą. Co robią „sportowcy”? Spuszczają głowy. Ich mentalni przywódcy twierdzą, że „młodzi się jeszcze nie bili”.
Epilog
Hasło „AMF” śmieszy mnie niepomiernie. Pierwsi do jego głoszenia są typki, które tak na dobrą sprawę nie mają pojęcia o tym, jak wyglądały trybuny lat osiemdziesiątych.
W tamtych latach dostać w pysk można było za nieśpiewanie. Od swojaka. Jak się nieśpiewający wystraszył, to znikał z trybun na zawsze.
Teraz porobiły się „specjalizacje”. Ci od bicia nie są od śpiewania. Tylko, że często od bicia (takiego, w którym rezultat nie jest znany od samego początku) także nie…
Czytam czasem napinkowe komentarze na różnych forach internetowych. Z nich wynikałoby, że mamy samych przekumatych chuliganów. A jak przyjdzie co do czego, to tak, jak twierdzili Wiślacy, połowa udaje, że ich to nie dotyczy.
Roman Zieliński, fot. sport.banzaj.pl

PS. Tekst miał być ze trzy razy dłuższy, ale chyba te przykłady wyczerpują temat. Do paru usuniętych wątków, będących tak naprawdę dygresjami do już zawartych, jeszcze wrócę.

PS II: Po kilku godzinach „wiszenia” artykułu na stronie coraz więcej mamy komentarzy dotyczącej „sportowców”. Komentarze lądują w koszu, bo tak naprawdę nie są na temat. Interesujące jest to, że ponoć trzeba niezwykłej sprawności, by obecnie dodać komentarz na Fana, a jak można pouprawiać trolling na sportowców, to ograniczenia znikają.  Może jeszcze raz, o czym jest powyższy tekst: właśnie o Was. Teraz pierwsi do wytykania innym, że są, że tak powiem, mało operatywni. A jak na ulicy spotkacie jełopę w szaliku (wstawić dowolny klub), to udajecie, że nie widzicie, albo natychmiast łapiecie usprawiedliwienie „z rodziną jestem”. A powinieneś przynajmniej zwrócić uwagę, choćby był większy. Jak się boisz, to choć spluń.