Jednym z niewielu wspomnień, jakie mam z dzieciństwa jest wycieczka z moim ojcem do cyrku. Doskonale pamiętam wielki namiot cyrkowy, którego sklepienie wówczas wydawało mi się bezkresne niczym kosmos. Widownię zbitą z desek, która sprawiała wrażenie, że zaraz się rozpadnie oraz swojski zapach towarzyszący zwierzętom bynajmniej nie domowym. Najbardziej jednak utkwiła mi w pamięci oranżada, pita z woreczka przez słomkę. Ludzie żyjący w szarej rzeczywistości pragnęli emocji i dobrej zabawy. W tym celu do namiotu garnęły się całe rodziny, które z zapartym tchem śledziły wyczyny akrobatów, treserów dzikich kotów czy popisy pajaców. Ludzie byli tak zaangażowani emocjonalnie, że można było odnieść wrażenie, że niemal uczestniczą w tym widowisku.
Lata mijają, zainteresowania się zmieniają, ale emocje nie. Trafiłem na stadion. Na trybunie odkrytej, a później na sektorze Oporowska również przeżywałem emocje. Może trochę inne niż wtedy, w cyrku, ale też z serca.
Jam Vip jest!
Chociaż na stadion na Pilczycach zawsze chodzę na trybunę B, to tak już się ułożyło, że otrzymałem bilety (zwane zresztą Zaproszeniami) na trybunę VIP. Sam vipem nie jestem, ale pomyślałem, że warto by się przejść i zobaczyć jak bawią się wrocławskie „Elyty”. Żebym nie zwariował od nadmiaru kultury, zabrałem ze sobą koleżkę, również kibica (w końcu zaproszenie było dla dwóch osób).
Tak więc kierowani ciekawością udaliśmy się w niedzielne popołudnie na mecz. Już od samego początku poczuliśmy się wyjątkowo, ponieważ, „zaproszenie” miało również w pakiecie miejsce parkingowe-oczywiście VIP. Po zaparkowaniu wehikułu udaliśmy się do wejścia tylko dla VIPów ( jak napisane było na drzwiach). Przez parę chwil poczuliśmy się jak na rozdaniu Fryderyków, albo nawet na Festiwalu w Cannes, chociaż impreza przypominała poziomem, co najwyżej rozdanie nagród w konkursie na najładniejszą altankę, ale o tym później.
Od progu przywitało nas dwóch ochroniarzy, z których jeden pracował już jako „agent” w czasach, kiedy we Wrocławiu gościł Breżniew. Panowie elegancko poprosili o „okazanie zaproszeń”, po czym zostaliśmy przywitani i poproszeni o udanie się do znajdującej się nieopodal recepcji. Tam piękne, nieświadome swojej roli niewiasty ponownie poprosiły nas o zaproszenia, które zostały zamienione na opaski na dłoń. Z uwagi na dalsze obserwacje, stwierdzenie, że przypominało to znakowanie bydła, dla większości gości, nie powinno być krzywdzące.
Z założonymi opaskami i z grymasem na ustach, przeszliśmy kolejną kontrolę i już jako „VIPy” znaleźliśmy się na trybunie, w zasadzie dużej sali jadalnej, bo według oficjalnych danych jej pojemność wynosi 1521 miejsc. Wiadomo, spóźnianie się nie jest w dobrym tonie, a tym bardziej wśród elit, więc my byliśmy jakieś 45 minut przed pierwszym gwizdkiem. I tu kolejne zdziwienie. Większość z obecnych już gości sprawiała wrażenie jakby była tam, od co najmniej godziny.
Wielkie żarcie!
Widok sali zasadniczo nie różnił się od stołówki, gdzie wszystkie dania są w jednej cenie, sprzedawane na wagę. Ale cóż punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. A miejsc do siedzenia wiele, bo i ludzi też jakaś połowa pojemności trybuny. Wokół sali rozpościerało się istne Eldorado dla amatorów darmowego żarcia. Tak zwane szwedzkie stoły pełne były wszelakiej maści jadła i napitków, z których najmocniejszym było jednak tylko białe wino.
Jako, że z kolegą nie należymy do chuderlaków i nie cierpimy na brak apetytu, postanowiliśmy zakosztować nieco tych VIP-owskich specjałów. W końcu niecodziennie można posilić się tym, czym VIP-y. I tu kolejne zdziwienie. Otuż okazało się, że te mistyczne istoty żywią się tym samym, co inni śmiertelnicy, mało tego, bardzo podobnym do potraw serwowanych we wspomnianych wcześniej barach, ale w momencie, gdy ceny obniżone są o połowę, bo potrawy nie są pierwszej świeżości.
Ponieważ jestem tak wychowany, że nie marnuję jedzenia, nie nakładałem na talerz tyle ile mogę unieść, a tylko tyle ile mogę zjeść. Większość chwilowych członków elit uznała, że Eldorado może skończyć się nagle niczym sen i obudzą się znowu w głębokim PRL-u. Robili, więc zapasy na talerzach. W sumie z takiej mieszanki potraw znajdujących się na jednym talerzu, można by stworzyć niejedną nową potrawę. I tak mieliśmy śledzia z sernikiem i sałatkę jajeczną z bigosem. Kreatywność VIPów szybko się nie wyczerpie i co spotkanie raczyć nas będą coraz to nowym menu.
Bezszalikowcy
W rogu sali znajdowało się stoisko z pamiątkami klubowymi, jak w nomenklaturze VIP-owskiej określa się, szalki, koszulki i czapki. Punkt sprzedaży nie cieszył się chyba dużym zainteresowaniem, ponieważ wśród uczestników naliczyliśmy w sumie dziesięć osób wyposażonych w atrybuty kibica.
Muszę przyznać, że nasze opaski na rękach były koloru różowego. Pewnie, dlatego, że to kolor jednego ze sponsorów, ale w epoce miasta tolerancji można spodziewać się wszystkiego. Po wnikliwych obserwacjach zauważyliśmy, że cześć z wybrańców ma opaski w kolorze złotym. Okazało się, że pośród wybrańców są jeszcze lepsi – super wybrańcy. Super VIPy są tacy super, że nie wypada im siedzieć z pospolitymi VIPami. Mają swoje miejsca nad trybuną VIP w trybunie SUPERVIP. Demokracja pełną gębą. Ponieważ, nasze opaski nie pozwalały na wstęp do strefy SUPERVIP, ciężko mi powiedzieć czy pośród tych super istot są jeszcze jakieś „lepsiejsze”.
Na parę minut przed rozpoczęciem spotkania „dostojnicy” zaczęli zajmować miejsca na widowni, dokładnie studiując numery miejsc, które mają zająć, wszystko zgodnie z regulaminem ma się rozumieć. My też, chyba pierwszy i ostatni raz, zajęliśmy miejsca przypisane do naszych nazwisk.
Cisza i znów żarcie
Pierwszy gwizdek. Na trybunie B doping, wrzawa, oklaski. Na trybunie VIP, oklaski, ale takie delikatne, żeby tylko nie było za głośno. Wytrzymujemy jakieś 15 minut siedzenia na tych miękkich fotelikach. Wracamy na salę, a tu kolejne zdziwienie. Otóż to, jakaś jedna trzecia gości dalej siedzi przy swoich stolikach w najlepsze kontynuuje konsumpcję. No dobrze, my też nie zawsze śledzimy każdy ruch na boisku, ale zawsze trzymamy rękę na pulsie. A na stołówce cisza i spokój. Pomieszczenie wyciszone i odgrodzone od trybuny piaskowaną szybą, tak, że z tego, co na boisku nic nie widać. Więc może głodni wrażeń piłkarskich klienci obserwują mecz na jednym z kilkunastu płaskich monitorów rozmieszczonych gdzie się dało? A tu klops. Telewizory służyły tylko do emisji reklam, a przez całe spotkanie nie pojawił się na nich ani jeden piłkarz, no chyba, że taki, co zachwala szampon przeciwłupieżowy.
Start do koryta
W momencie, gdy pierwsza połowa dobiegła końca towarzystwo na widowni, nagle ożyło. Rozpoczął się wyścig do koryta. Gdyby w takim tempie ewakuowano pasażerów Titanica, pewnie nigdy nie usłyszelibyśmy o tej katastrofie. Widać duch w narodzie nie ginie. Lata praktyki w komunie nie poszły na marne. Nie chcąc zostać stratowanymi, czekamy grzecznie, aż wszyscy opuszczą „tonący okręt”. Wracamy na salę. Widok ten sam, co przed godziną i ten sam, który można obserwować na filmach dokumentalnych z ogarniętej głodem Afryki podczas rozdawania pomocy humanitarnej. Jeden z „bywalców” bał się tak bardzo, że ktoś może zabrać jego zdobycz, że ukryty za jednym z filarów w rogu sali chował w gustownej reklamówce, co lepsze smakołyki.
Niektóre VIP-y były tak zaaferowane uzupełnianiem kalorii, że jakoś im umknął gwizdek rozpoczynający drugą połowę. Pozostali wychodzili na trybunę w takim tempie, w jakim piłkarze schodzą z boiska po 90 minutach gry na pełnych obrotach.
Powtórka z rozrywki
Druga połowa na trybunie nie różniła się niczym od pierwszej. Na Sali też bez zmian.
Jeden z dedykowanych sponsorom stolików zajmowały trzy panie, z których najlżejsza ważyła tyle, co koło zapasowe od Jelcza. Do momentu, aż z boiska przedarła się informacja o zdobytej przez naszych grajków bramce, panie pochłaniały kolejną porcję kotletów. A informację o futbolówce w siatce jedna z nich skwitowała stwierdzeniem: „szkoda, tak bardzo chciałam zobaczyć gola”.
Trzecia połowa
Ponownie wracamy na trybunę, gdzie siedząc na ponumerowanych miejscach oglądamy spotkanie do końca. Natychmiast po gwizdku następuje ewakuacja. Każdy chce jak najszybciej opuścić stadion, żeby nie stać w korku. My chcąc uniknąć stratowania, powoli wracamy na salę. A tu znowu wyżerka na całego. Wielu z gości pewnie żałowało, że nie ma tak pojemnej mordki chomiki. Ani koleżka, ani ja nie jesteśmy nauczeni jeść, co godzinę, więc wychodzimy i wracamy do domu.
Wielu ze zwykłych, szarych ludzi poczuło się tego dnia wyjątkowo. Oni nie przyszli po emocje, tak jak kiedyś przychodziło się do cyrku. Po prostu chcieli poczuć się lepsi od innych, choć na chwilę.
G
Powiązane artykuły
</section>


