Ten temat „wisiał” nad nami od dłuższego czasu. Flaga Klubu Kibiców Niepełnosprawnych. W twardym świecie kibicowskim było wiadomo, że prędzej czy później będzie z tym problem.
Zacznę od… końca. Czyli od Waszych reakcji. W czasie, gdy wyjazdy na mecze coraz częściej przypominają wycieczki turystyczne, wielu nawet nie wie, czym tak naprawdę jest wyjazd na mecz. Świeższym fanom kojarzy się wejściem do środka transportu, wyżłopaniem odpowiedniej ilości zakrapiaczy, pospinaniem się zza szyb na jakiegoś obserwatora, zaliczeniem meczu, kolejnymi napinkami zza szyb. Potem następuje powrót do codzienności z poczuciem wyższości nad tymi, którzy nie zaznali jeszcze dobrodziejstw samospełnienia związanym z możliwością ponapinania się zza płotu na psów czy na podobnych napinaczy z innego miasta.
Wychowani w tym duchu „wszystko mi się należy, mogę sobie pobluzgać, ale krzywda nie ma prawa mi się stać” i tak będą lepsi od tych, którzy życie kibicowskie znają tylko z… napinania się na swoim stadionie.
Świat kibiców to świat, w którym litość jest zbrodnią przeciw własnej grupie.
Świat kibiców to świat, w którym zwycięstwo nad rywalem jest rzeczą nadrzędna. W każdej lidze. A najważniejsza jest liga chuliganów.
Kibice niepełnosprawni zaczęli przełamywać wiele barier. Bariery pod tytułem „mecze u siebie” to sprawa poważna, istotna, ale nie dotycząca nikogo innego, prócz samych zainteresowanych. Była to tylko i wyłącznie ich sprawa, ich problem, ich walka i ich zwycięstwa. Natomiast gdy zaczęli się pojawiać na meczach wyjazdowych problem zaczął dotyczyć nas wszystkich.
Pal sześć, gdy chodzi o podanie ilości kibiców gości na wyjeździe (artykuł jest co prawda o kibicach niepełnosprawnych Śląska, lecz dotyczy wszystkich podobnych grup). Jak liczyć KKN, gdy siedzą w osobnym sektorze? Przecież oni to też Śląsk, i nie siedzą ukryci wśród miejscowych. No właśnie – są wśród miejscowych, ale otoczeni specjalnym „parasolem”. I są bardzo widoczni, bo eksponują na sektorach gospodarzy własne (czyli – nasze) barwy.
Rywal, któremu dobranie się do grupy „normalnych” kiboli gości jest utrudnione, czasem poluje na wszystko, co może być związane z kibolami gości. I może się przytrafić „przygoda”, jaka zdawała się być nieunikniona, a jaka w wersji mniej hardkorowej miała miejsce w Chorzowie właśnie.
Słabszy znaczy słabszy
W kibolskim świecie liczą się liczby bezwzględne. Płacze kogoś z klubu z małego miasta, że ich miasto jest małe, nikogo nie interesują. Tysiąc widzów na trybunach to tysiąc. Setka bandy do bicia to setka bandy. Nie wina rywali, że tamtych tylko setka, tak jak nie jest winą setki, że przyjechało do nich na grilla dwudziestu.
Kibice niepełnosprawni liczą na parasol ochronny. Nikt poważny nie zleje dzieciaczka by się pokazać w lidze chuliganów. Także nikt poważny nie złoi chłopa na wózku. Ale mniej poważny może wykorzystać szansę. Zresztą nie musi być mniej poważny – barwa rywala, to barwa rywala. Dzieciaczka można upomnieć, albo mu dać pstryczka w ucho, tak dla zapoznania się małolata z rzeczywistością. Niepełnosprawni mają życiowego pecha, ale z własnej, nieprzymuszonej woli reprezentują świat, w którym wszelkie słabości wrogów są skrupulatnie wykorzystywane. To, że są słabi nie jest winą potencjalnych rywali. A idący na wojnę musi się liczyć z jej konsekwencjami.
Jak się nachlejesz i idziesz w dym, to Twój problem, że masz zaburzoną orientację i Twoja siła bojowa spada. Nachlany wytrzeźwieje, zatem za jakiś czas może stać się pełnosprawnym wojownikiem. Bractwo z KKN-u pełnosprawnymi „zawodnikami” nie będzie nigdy. Urwana noga nie wyrośnie jak urwany paznokieć. Połamany kręgosłup będzie połamanym do końca życia.
Było wiadomo, że prędzej czy później problem kibiców niepełnosprawnych wyniknie. Można być zadowolonym, że trafili na takich, którzy potrafią odróżnić słabiaków od prawdziwego rywala i ostatecznie skończyło się jak się skończyło. Nikt nie dostał upominającej lepy na czoło, flaga została przez chorzowian obejrzana i niepełnosprawni dostali na nią dyspensę.
Chyba nadszedł czas na podjęcie stosownych decyzji o formie wyjazdów kibiców niepełnosprawnych na mecze rozgrywane poza Wrocławiem. Bo wreszcie nadejdzie czas, gdy „się zdziwią”. A wówczas to nie będzie tylko ich zdziwienie, ale i nasze.
Roman Zieliński
Na zdjęciu – kolejny przypadek totalnej niefrasobliwości. Młodzi zawodnicy Śląska, którzy grali jakieś własne mecze w Chorzowie zostali zaproszeni na mecz Ruch – Śląsk i zasiedli na trybunach miejscowych. To fakt – niedaleko sektora wrocławskiego. Nie można mieć pretensji do małolatów, lecz ich opiekunowie popisali się, ze tak to delikatnie nazwiemy – sporą naiwnością i wielką wiarą, że to, co dotyczy świata kiboli, nie dotyczy ich. Gdyby opiekun dostał w cymbał, byłaby to konsekwencja decyzji podjętej przez niego. Gdyby wytargany za ucho został jego podopieczny… ale by się działo!
</section>




