Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

Kraków 17 IV 2013

Wisła – Śląsk 2-3 rewanżowy mecz półfinałowy Pucharu Polski. 
Wydawało się nam, że po minimalnym zwycięstwie we Wrocławiu w pierwszym spotkaniu półfinałowym o Puchar Polski, do Krakowa ruszy niezła banda na mecz rewanżowy. Niestety, przeliczyliśmy się. Coś, co wydawało się absolutnym minimum, okazało się liczbą dla nas tego dnia niedoścignioną.
Sam mecz wzbudzał wyłącznie emocje sportowe. Inne ligi niż ta futbolowa były zarezerwowane na nieco inny dzień, i z innymi rywalami niż krakowscy. Ale to nie jest temat do opisywania w internecie.
Przygotowania
W zasadzie ponadstandardowych – nie było. Oprócz rozprowadzania wejściówek i poinformowania, gdzie się kierować na stadionie Wisły – nie przyuważyliśmy niczego, co warto byłoby odnotować.
Jazda
Niemal wszyscy wybrali za środek lokomocji samochody osobowe. Nawet oszczędniejsze busy nie robiły furory. Kalkulacja była prosta, chodziło o jak najszybsze przemieszczanie się, które dawało możliwość zaliczenia dniówki w pracy i zerwanie się na spotkanie wyjazdowe. Takie błogosławieństwo autostrady A4. Kilka osób wyprawiło się środkami masowej komunikacji. Trochę nerwów sobie zszargali próbując stonować zachowania „H”, lecz ten zgredzio (6 i pół dyszki na karku) raczej do tych, których można uspokoić, gdy już są pobudzeni, nie należy.
O poważniejszych incydentach na trasach dojazdowych nic nam nie wiadomo.
Wejście
Kilka osób nie ogarnęło, że nie powinni się kierować na sektor „G”. Zatem miało miejsce kilkunastoosobowe zamieszanie na bramkach, nas których nie spodziewano się nikogo. Ostatecznie znakomita większość trafiła tam, gdzie powinna, czyli na sektor C1, zatem (patrząc od strony kamer) w lewą część sektora kibiców Wisły. Ochrona nie bardzo chciała wpuszczać będących pod wyraźnym wpływem środków rozweselających, ale znane nam przypadki ostatecznie jednak powchodziły w komplecie. Natomiast jest faktem, że część osób nawet nie podchodziła do bram, uznając biesiadowanie w okolicznych knajpkach ze znajomymi fanami Białej Gwiazdy za rzecz istotniejszą od siedzenia na trybunach.
Mecz na boisku
czarny taniecJeśli jeszcze ktoś ma wątpliwości, czy Bambo jest nam w stanie w czymkolwiek pomóc, to znaczy, że jest osobą niesamowitej wiary w rzeczy niemożliwe. Pierwsze naprawdę fajne zagranie Bamby (wypuszczenie bodajże Soboty) odnotowaliśmy po dokładnie pół godzinie gry. Cztery główki – wszystkie niecelne (trzy podania jeden strzał), fatalne przyjęcie piłki już w 2 minucie meczu, jedno koncertowo sp…ieprzone wypuszczenie go sam na sam z Pareiką przy stanie 1-1, i wywalczony rzut rożny, to w zasadzie cały jego dorobek w pierwszej połowie. Naprawdę, mister Levy, wiemy, że ktoś wziął kasę za przyjęcie rehabilitanta na rekonwalescencję, lecz dla dobra klubu, w którym Pan pracuje, niech Pan pieprzy tego podpowiadacza sugerującego występy bezsensownego Murzyna w pierwszej „11”. Bo ten koleś (podpowiadacz) robi własny interes, Śląsk z tego nic nie ma i miał nie będzie.
Na szczęście w 67 minucie nawet Levy dojrzał, że z Murzyna nic nie będzie i zakończył koszmar oglądania jego wątpliwych popisów, poprzez usunięcie go z murawy.
Co ciekawe, awans na dobrą sprawę zapewnił nam strzał innego naszego drewnonogiego, Stevanowića. W zasadzie nie był to strzał, lecz „nieco bezwolne uderzenie w piłkę po stałym fragmencie gry, nogą, w sposób niezbyt skoordynowany”. Ten lekko mimowolny ruch kończyną dolną spowodował, że futbolówka odbiła się w pożądanym kierunku i ostatecznie wylądowała w siatce Wisły. Gol życia Stevanovića, bo innego to chyba jeszcze nie strzelił i najpewniej taki fart po raz kolejny mu już się nie przytrafi.
Wisła zbyt łatwo doprowadziła do wyrównania i były momenty nerwowe, oj były. Szczęściem dla nas potoczyło się jak powinno, Gikiewicz obronił sam na sam, a gol na 2-1 w zasadzie przesądził sprawą na naszą korzyść. Jeszcze po wyrównaniu na 2-2 Wiślacy poczuli trochę wiatru w żagle, ale coś, czego się obawialiśmy, czyli wielka ofensywa gospodarzy jakoś nie nastąpiła. Najwyraźniej sobotni mecz z Legią dał piłkarzom Białej Gwiazdy popalić. Wtedy dali oni z siebie wszystko, cztery dni później jakby im „prądu zabrakło”. No i Śląsk ostatecznie awansował do finału PP, o co nasza redakcja walczyła od wielu lat z kolejnymi pokoleniami zawodników i działaczy.
Mecz na trybunach
Dla tych, którzy byli na tym samym stadionie 6 maja 2012 roku już nigdy stadion Wisły nie będzie stadionem z tamtą atmosferą. Choć na pewno jest miejscem, w którym dane było kibicom Śląska oglądać historyczne chwile. Mistrz Polski Wisły w 2009 roku, MP Śląska przed rokiem i po raz drugi jest to miejsce awansu Śląska do finału Pucharu Polski.
Fani Śląska generalnie siedzieli z boku trybuny Wisły, ale część znalazła się na ich miejscach. Fajnym gestem kibiców Wisły były zielone tego dnia barwy na gnieździe. Doping wspólny, głośny, bez przerw i trwający do końca, a nawet jeszcze po zakończeniu meczu, mimo iż to gospodarze mogli się czuć wnerwieni na wynik. Flagi przemieszane, generalnie – atmosferę przyjaźni czuć na odległość. Fajerwerków w postaci opraw, piro czy innych tym podobnych historii nie było żadnych.
Była za to makabreska. Chłopak z Krakowa jakoś tak nieszczęśliwie się wywrócił, że złamał rękę w okolicy łokcia. Złamanie otwarte, kość na wierzchu, a z ręki krew tryskała niczym fontanna. Na szczęście nieszczęśnika dopadły służby medyczne, bo wykrwawiłby się błyskawicznie.
na haleKibice Wisły powywieszali transparenty zachęcające do przyjścia na decydujący o zdobyciu tytułu mistrzyń Polski mecz koszykarek Białej Gwiazdy.
A po meczu miała miejsce niesamowita w swojej wymowie scenka. Kilkunastu chłopaków, na oko 10-letnich, ubranych w jednakowe ortaliony Wisły, szło sobie wśród ludzi i śpiewało „WKS – mistrzem jest!”
Powrót
A w zasadzie „powroty”, bo nie była to jakaś zorganizowana jazda. Obstawione przez mundurowych, lecz nie do przesady, stacje benzynowe, oraz brak ekip szukających mocnych wrażeń i kibiców Śląska. Pierwsi wracający zaczęli się meldować w domach już po godzinie 22:00. Ale pewne wydarzenie wskazuje na to, że mogło być interesująco. Kilka zatrzymanych przez psiarnię i długo kontrolowanych niedaleko stadionu Wisły wypełnionych samochodów miało rejestracje miejscowe. Znani nam kibice Wisły to nie byli.
Ilu nas było?
Danych mamy sporo, ale są tak podwyższające i obniżające frekwencję, że chyba jako oficjalną liczbę trzeba podać ilość sprzedanych wejściówek. Zatem 430.
Bo choć byli jeszcze kibice niepełnosprawni, dodatkowo kilkadziesiąt osób przyjechało do Krakowa bez wejściówek, to naprawdę wielu zakupiło bilet i nie dotarło na miejsce. A wśród tych, którzy znaleźli się pod stadionem, całkiem liczne grono nie wyrażało chęci wejścia na trybuny, i wolało spędzić czas meczu w innych miejscach.
Redakcja, zdjęcia ukażą się gdzieś około południa.

							</section>