Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

Jak zostały „bandytkami”

Poniżej macie prace dwóch dziewczyn, które od niedawna chodzą na mecze Śląska Wrocław. Dla jednej z nich, Angeliki, moment w którym trafiła na stadion był chwilą, w którym jej spojrzenie na nas, stadionowych troglodytów, natychmiast się przewartościowało. Klaudia na mecze Śląska zawitała, bo na mecze Śląska chodzi cała jej rodzina.

Taka uwaga dla wszystkich, którzy pamiętają, z jaką wściekłością spotkało się pokazanie na meczu o Puchar Polski, czyli na takim, na który zaproszono kilka tysięcy dzieci transparentu z Żołnierzami Wyklętymi w „Głosie Tel Awiwu”. Tam boją się właśnie tego, że młodzież zacznie pytać, kim byli owi żołnierze.
Teksty, które napisały Klaudia i Angelika to nagrodzone prace, nadesłane na konkurs o Żołnierzach Wyklętych.
Tytuły i śródtytuły oraz wstęp pochodzą od redakcji FŚ.

„Z ojca na syna”
Jestem kibicem. Chociaż to może nie do końca trafne określenie. Jestem dziewczyną i kibicuję. Wrocław moim miastem, WKS Śląsk Wrocław moim życiem, a moje serce bije w zielono – biało – czerwonych kolorach.
Mały wielki człowiek
„Żeby żyć, trzeba mi dymu rac, tego dopingu, głosów z tysięcy gardeł na stadionie” – jak powiedział kibic Gdańskiej Lechii, śp. Dawid Zapisek. Miał tylko 14 lat, gdy umarł, ale był wielkim fanatykiem. Od urodzenia zmagał się on z ciężką, nieuleczalną chorobą – rdzeniowym zanikiem mięśni typu I. Mimo tego, że Dawid nie mógł poruszać się samodzielnie był gościem na wielu meczach zarówno Lechii, jak i Śląska czy Wisły. Ten mały wielki człowiek był dowodem na to jak wielką pasją jest kibicowanie. Tak wielką, że nie może pokonać go żadna choroba.
Przelana wiara
Skąd się wzięło moje kibicowanie… Nauczył mnie tego mój ojciec. Mówi się „z ojca na syna przelana wiara”. W naszym przypadku na córkę. Tata już gdy miałam 2, 3 latka zabierał mnie na 2-ligowy wówczas Śląsk. Pierw chodziliśmy na tzw. trybunę rodzinną. Jak przez mgłę pamiętam moment, gdy po raz pierwszy poszliśmy na młyn. Te setki osób w zielonych barwach, kibicowskie pieśni… Takie chwile pamięta się do końca życia. Ogólnie mówiąc wywodzę się z kibicowskiej rodziny. Mój tata jest kibicem, mój dziadek i pradziadek również, ale ten ostatni dopinguje już tylko z sektora niebo. Już tylko z niego wraz z innymi kibicami ogląda mecze ukochanego Śląska. Wierzymy, że gdzieś tam jest raj, do którego idą kibice. Na mnie przeszła ta rodzinna tradycja. Teraz już bez taty chodzę na mecze, na trybunę B, zwaną „Młynem” czy „Oporowską” i dopinguję, a każdy mecz przechowuję głęboko w sercu. Te momenty, gdy stoję przez 90 minut na sektorze, wokół mnie są ludzie, z którymi łączy mnie wspólna pasja, wspólne barwy, wspólny sens życia – Śląsk…
Po to się żyje
Chwile, których dostarcza mi kibicowanie i moja wrocławska drużyna należą do najlepszych mojego życia. Obecnie mogę szczycić się tym, że Śląsk zdobył tytuł Mistrza Polski 2012 roku. Wrocławska feta z okazji tego tytułu była jednym z lepszych wydarzeń, w jakich miałam okazję uczestniczyć. Nasze orły jechały przez Rynek otwartym autokarem, a kilkunastotysięczny tłum śpiewał „Mistrzostwa Polski, nadszedł czas, ten piękny czas, więc Śląsku prowadź nas. Będziemy z Tobą zawsze tam gdzie będziesz grał. Będziemy Ci śpiewać.”. I rzeczywiście, Śląsk nas prowadzi. Nieważne, czy szala zwycięstwa jest akurat po jego stronie, czy drużyny przeciwnej, my fanatycy zawsze jesteśmy z ukochanym klubem. Nieraz słyszę komentarze ludzi, którzy nigdy nawet nie byli na meczu, że kibice to bandyci, chuligani, przestępcy. Każdy z nas oddał swoje serce za drużynę. Kibice to przede wszystkim ludzie zjednoczeni w jednym celu, w dopingowaniu swojego ukochanego klubu, ale też wielcy, prawdziwi patrioci, jakich mało w naszym kraju.
Oprawy
Nasze oprawy i sektorówki bardzo często dotyczą ważnych dla Polski wydarzeń historycznych. 26 listopada 2011 roku w meczu przyjaźni z Wisłą Kraków, pojawiła się sektorówka „Precz z komuną”. Mecz z Jagiellonią Białystok, który odbył się 3 maja 2012 roku zaprezentował oprawę dotyczącą Konstytucji 3 Maja, Armii Krajowej, bohaterów ważnych dla naszego kraju. W meczu z Helsinborgiem 1 sierpnia 2012 roku zaprezentowaliśmy oprawę upamiętniającą Powstanie Warszawskie z hasłem ” Niech mówią, że klęska, że czcić nie należy, Śląsk Wrocław jest dumny z powstańczych żołnierzy”. 10 listopada 2012 roku sektor Oporowska pokazał swój wielki patriotyzm oprawą dotyczącą Narodowego Dnia Odzyskania Niepodległości z hasłem „Dla nich niepodległa Polska była najważniejszą sprawą, niech młodzi to usłyszą i nie godzą się z przegraną. Wyryj na swym sercu orła białego, niech biorą go na cel, a ty nie bój się tego.” Co było cytatem rapera Tadek Solo Firma – Żołnierze wyklęci. Najczęściej w oprawach Śląska pojawia się właśnie ich motyw, popierany hasłem ” Partyzancka Armio Wyklęta Śląsk Wrocław o Was pamięta” czy „Bóg, honor, ojczyzna”. Słyniemy z wielkiego szacunku i podziwu dla Partyzanckiej Armii Wyklętej.
Edukacja na stadionie
Dzięki meczom Śląska dowiedziałam się o ich historii. Byli oni żołnierzami tzw. podziemia niepodległościowego, a wszystkie organizacje, do których należeli określano, jako faszystowskie. W latach 1945-1956 z rąk polskich i sowieckich komunistów zginęło około 8,6 tys. żołnierzy podziemia, a 5 tys. skazano na karę śmierci. W obozach i więzieniach śmierć poniosło ponad 20 tysięcy Żołnierzy Wyklętych.
Starano się ich „pozbyć”, ponieważ dla władz partyzanci stanowili spore zagrożenie. Mój wujek, który również jest kibicem wrocławskiego Śląska opowiadał mi historię żołnierza wyklętego o pseudonimie „Tarzan”, który kiedyś ukrywał się w jego rodzinnym miasteczku Kłodzku.
Życiorys wyklęty
Tomasz Wójcik – „Tarzan” urodził się w 1908 r. w Zawichoście nad Wisłą k.Sandomierza. Przed II wojną światową był objeżdżaczem koni w kadrze olimpijskiej. Pseudonim „Tarzan” przyjął od imienia swojego ulubionego konia. Swoją służbę wojskową odbywał w 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. Był kawalerzystą w stopniu wachmistrza, czyli sierżanta. Patronką jego Pułku była Matka Boska Częstochowska, dlatego stale na mundurze on i jego towarzysze nosili ryngraf z jej podobizną, również w czasie partyzantki. ” Tarzan” był początkowo przynależny do NSZ (Narodowe Siły Zbrojne), NOW (Narodowe Oddziały Wyzwoleńcze, tak to wynika z napisu na pomniku z zamachu na trasie Ożarów-Ćmielów) oraz do AK (Armii Krajowej).
Po kampanii wrześniowej w 1939 r. wrócił do matki do Zawichostu. Był zatrudniony oficjalnie w majątku Sobótka koło Sandomierza, jako karbowy. Jego szefem był Karol Wickenhagen, rotmistrz kawalerii oraz żołnierz AK. W czasie akcji „Burza” był dowódcą szwadronu zwiadowczego w 2 Dywizji Piechoty AK. W jego majątku działała zakonspirowana Szkoła Podchorążych, co pozwoliło odtworzyć I Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, jako oddział spieszony, który walczył w Powstaniu Warszawskim, w Puszczy Kampinowskej. Tomasz Wójcik stał się dowódcą jednego z oddziałów powstającego I Pułku Szwoleżerów.
W czasie wiosny 1940 roku „Tarzan” skontaktował się z chorążym „Krukiem” z warszawskiego AK, który zorganizował w rejonie Ożarowa k. Ćmielowa tzw. Batalion Śmierci, czyli polskie oddziały konspiracyjne składające się z okolicznej młodzieży. W okresie największego rozwoju Bataliony te liczyły ok. 200-400 osób. Prowadziły głównie działalność propagandowo-wydawniczą, która polegała na nawoływaniu do oporu i bojkotu zarządzeń niemieckich, plakatowaniu ulic, rozrzucaniu ulotek. Prowadzili również akcje z zakresu tzw. małego sabotażu (jak w książce „Kamienie na szaniec”) czyli zrywanie flag, tablic i ogłoszeń niemieckich oraz działalność wywiadowczą. Następnie „Tarzan” przeszedł do oddziału „Toma”. Później sam organizuje oddział. Liczył około 30 partyzantów. Jego oddział był dobrze uzbrojony, a „Tarzan” zaangażowany w walkę. Tak wspomina go jeden z partyzantów, Mieczysław Kazimierski „Orkan” :
„Czas wreszcie wspomnieć i samego „komendanta zwiadu” – jak popularnie nazywali „Tarzana” jego podkomendni. Wysoki, górujący wzrostem nad wszystkimi, bardzo szczupły, spokojny, ubrany od stóp do głów w polskie umundurowanie, obwieszony polskimi granatami obronnymi, z nieodłącznym niemieckim pistoletem maszynowym typu schmeisser w ręku. Przy pasie pistolet, na piersiach lornetka i ryngraf Matki Boskiej Częstochowskiej. Nie przepadał za alkoholem, ale lubił go zawsze mieć w manierce ” na wielkie okazje” – jak mawiał. Dbający o swych podwładnych, koleżeński, wyrozumiały i bezpośredni. Były podoficer kawalerii polskiej”.
W swojej książce „Leśna Brać” Mieczysław Kazimierski podziwia również spryt i odwagę „Tarzana” : „Podziwiałem iście kawaleryjską fantazję „Tarzana”. W biały dzień, w rogatywkach, pelerynach i z bronią udawać się do miasta? Ustaliliśmy tylko, że będziemy się posuwać jeden od drugiego w odległości około 50 kroków, wzajemnie się ubezpieczając.
Dom, do którego zmierzaliśmy, znajdował się na skraju Zawichosta. Oczywiście było rzeczą niemożliwą, by nas nie zauważono. Wszędzie kręcili sie ludzie. Przebywaliśmy tam około trzech godzin i przyznam się, że cały ten czas nerwy miałem naciągnięte jak struny. Ale nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło.
W drodze powrotnej natknęliśmy się u wyjścia z miasta na starszego policjanta granatowego. To niespodziewane spotkanie tak go przeraziło, że początkowo nie wiedział, jak ma się zachować. Najpierw stanął jak wryty, a następnie ruszył biegiem w stronę miasta. My uczyniliśmy to samo, ale w przeciwnym kierunku – do naszych koni. Po kilku minutach biegu siedzieliśmy już w siodłach i galopem opuszczaliśmy zagrożony teren.”
Jego oddział na ogół prowadził bardzo odważne życie, niemalże stale balansując na granicy życia i śmierci. Byli bezwględni, szczególnie wobec ludzi współpracujących z Niemcami. Dzięki śmiałym, sabotażowym akcją i odwadze partyzantów o oddziale zaczęły o krążyć legendy, a „Tarzana” jako dowódcę zaczęto nazywać ” Królem Zawichostu”. Był nadzwyczaj odważny. Potrafił np. podjechać bryczką w biały dzień i ostrzelać posterunek policji w Zawichoście. Zabił też bandytę, który kradł, rabował i znęcał się nad ludźmi. Jego partyzanci poszli w ślady dowódcy zabijając wójta Dwikóz ponieważ ten wysługiwał się Niemcom.
W 1943 r. Komendant Obwodu AK Sandomierz „Czarny” za pośrednictwem właściciela majątku Sobótka „Poboga” rozkazał „Tarzanowi” dołączenie się do Zgrupowania AK „Ponurego”, dlatego przenosi się on na Wykus do miejsca ich obozowania. W czasie drogi oddział na swojej drodze trafia na dwa osobowe samochody wiozące niemieckich żołnierzy i postanawia zastawić na nich zasadzkę. Na trasie Ożarów – Ćmielów po dziś dzień znajduje się głaz upamiętniający to zdarzenie z napisem : „W tym miejscu dn.25 sierpnia 1943 roku oddział partyzancki N.O.W. wachmistrza „Tarzana” Tomasza Wójcika podporządkowany zgrupowaniom Armii Krajowej por.”Ponurego” zniszczył dwa niemieckie samochody sztabowe likwidując ośmiu oficerów i żołnierzy Wermachtu w tym gen por Kurta Rennera d-cę 184 zapasowej dywizji. Tomasz Wójcik” Tarzan” był autorem zamachu na największego rangą oficerską Niemca przez polskie podziemie w czasie II wojny światowej. Chwała mu za ten czyn oraz jego partyzantom!”
8 września 1943 r. „Tarzan” dotarł na Wykus wraz ze swoim 30 osobowym oddziałem w zdobycznym mundurze niemieckiego generała, co zrobiło niemałe wrażenie na oddziale „Ponurego”.
Oddział „Tarzana” działa konno w zgrupowaniu „Ponurego” a pozostali partyzanci z podchorążym „Dymszą” zostają wcieleni do Zgrupowania nr 1, a ich dowódcą zostaje Józef Kempiński „Krótki”. Wszystkie małe i większe akcje mają charakter dywersyjny albo mają na celu zdobycie broni, amunicji i koni potrzebnych do zwiadu. Oddział jest silny i współpracuje ze sobą na tyle sprawnie, że przeżywa nawet obławy niemieckie. Z zapisków „Mieczysława Kazimierskiego” wynika, że był to oddział rewelacyjnie zorganizowany, jak na liczbę partyzantów również doskonale wyposażony :
„Przy koniach spoczywały najprzeróżniejszego typu siodła, po większej części wojskowe, ale nie brakowało też i kilku sportowych. Dalej uzbrojenie: 3 erkaemy (ręczne karabiny maszynowe) polskie systemu browing, 3 pistolety automatyczne (1 schmeisser i 2 angielskie steny), kilka pistoletów krótkich różnych typów i kalibrów oraz kilkanaście karabinów i granatów.
Niewątpliwie, był to dobrze uzbrojony i zaopatrzony oddziałek, jeżeli weźmiemy pod uwagę, że nie liczył on wtedy więcej niż 20 osób. Takiego uzbrojenia żadna jednostka w naszej polskiej armii nie miała, a nawet śmiem wątpić, czy było wiele oddziałów niemieckich takich, aby jedna sztuka broni maszynowej wypadała na czterech żołnierzy.
„Pod koniec kwietnia 1944 r. wraz z całym batalionem „Nurta”, który przejął dowództwo za „Ponurego” przerzuca się w rejon Staszowa do wsi Strzegom. W między czasie dotarła do nich wiadomość o bohaterskiej śmierci „Ponurego”. Przez wieś Podole k. Opatowa udali się w kierunku Bodzechowa, gdzie mieli za cel wysadzenie niemieckiego transportu kolejowy, który miał udać się na front z amunicją z największej fabryki w Skarżysku. Transport jednak został zatrzymany w Ostrowcu Św., więc oddział „Tarzana” 6.07.1944 roku zatrzymał się na spoczynek we wsi Wola Grójecka k. Ćmielowa. Od rana byli w gotowości bojowej, jednak oddział niespodziewanie został zaatakowany przez ponad 120 żołnierzy niemieckich, którym tym razem udało się przechytrzyć sprytnych partyzantów. Zaskoczeni partyzanci w popłochu broniąc się nie mieli jednak szans na skuteczną obronę. W wyniku nierównej walki śmierć poniosło 37 partyzantów, 4 z nich udało się zbiec w kierunku Lipowej do klasztoru Sióstr Szarytek, które ich opatrzyły. Po tym wydarzeniu „Tarzan”, „Krótki”, „Mruk” udali się do Kaliszan.
„Tarzan” zostaje przeniesiony do kompanii Mariana Świderskiego „Dzika” a dowództwo zwiadu konnego obejmuje „Bogoria” Stanisław Skotnicki. Nie odszedł w 1944 r. z powrotem do NSZ ale pozostał w AK, poszedł na odsiecz walczącej w powstaniu Warszawie i był w niej do końca.
W marcu 1945 r. umarła jego matka, jednak w obawie przed aresztowaniem zrezygnował z uczestnictwa w jej pogrzebie. Uciekł do Gdańska Wrzeszcza ze swoim podwładnym „Zduńczykiem” Tadeuszem Kosickim. Planowali uciec do USA albo Szwecji statkiem, ale nie mieli na to pieniędzy. W ich zdobyciu chcieli pomóc im zakonnicy Dominikanie, u których zamieszkali, handlowali na Targu Drzewnym. Jednak sandomierskie UBeki rozpoznały „Tarzana”, więc musieli uciekać.”Zduńczyk” wrócił w kieleckie, a „Tarzan” jako kolejarz udał się do miasteczka Kłodzko na Dolnym Śląsku o 80km oddalonym od Wrocławia gdzie przez jakiś czas musiał się ukrywać, a potem z pomocą Stanisława Skotnickiego „Bogorii” został przerzucony na Zachód do NRF (Niemieckiej Republiki Federalnej ) do strefy amerykańskiej, otrzymując sorty mundurowe amerykańskiej żandarmerii wojskowej MP i broń w ramach kamuflażu. Z grupą partyzantów pilnował hitlerowców oczekujących w więzieniu na sąd nad nimi. „Tarzan” jednak nie wytrzymuje w warunkach, które go otaczają i rozbija więzienie w Niemczech, wypuszczając stamtąd przetrzymywanych i katowanych ludzi. Musiał więc uciekać z Niemiec.
Chciał zacząć w końcu normalne życie, dlatego wyjechał do swojej ciotki do USA gdzie zatrudnił się w firmie samochodowej. Nie znaczyło to, że zapomniał o swojej partyzanckiej przeszłości. Ponieważ nadal nosił znaczek Polski Walczącej oraz ryngraf Matki Boskiej Częstochowskiej. Dnia 8 lipca 1951 r. podczas wycieczki samochodem z przyjaciółką śledziła go czarna limuzyna. Gdy zatrzymał auto, aby dowiedzieć się jaki jest tego powód, z limuzyny wysiadło dwóch ludzi, jeden ze zwiniętą gazetą, w której znajdował się pistolet. Został trafiony śmiertelnie w czoło, osunął sie i wpadł do rzeki.
W wyniku procesu sądowego uznano, że było to samobójstwo z miłości. Opierano się przy tym na zeznaniach przyjaciółki, która była przy jego morderstwie. Wkrótce ślad po niej zaginął, a „Tarzana” pochowano jako samobójcę prawdopodobnie w worku pod płotem.
W jego rodzinnym Zawichoście znajduje się grobowiec rodziny Wójcików, a na nim zdjęcie „Tarzana”.
Inni wyklęci
Innym partyzanckim bohaterem, który wzbudził moje szczególne zainteresowanie był Leon Suszyński „Litwin”. Urodził się 10 kwietnia 1920 w Białymstoku. Podchorąży, żołnierz I i II Konspiracji, w czasie okupacji niemieckiej działał w strukturach Białostockiej Armii Krajowej a następnie walczył jako żołnierz III Batalionu UBK na Nowogródczyźnie. Działacz podziemia antykomunistycznego, ofiara represji stalinowskich. Leon Suszyński z podkomendnymi działał w północnej części powiatu białostockiego, na terenie Puszczy Knyszyńskiej i to aż do czasu ujawnienia się 15 kwietnia 1947 roku w Sokółce. Oddział liczył około 25 żołnierzy podzielonych na trzy sekcje, ale ogółem przez jego szeregi przewinęło się blisko 60 „leśnych”. Pochodzili z okolicznych miejscowości, chociaż można było spotkać i Kresowiaków. Dominowali zdekonspirowani (spaleni) członkowie podziemia oraz dezerterzy z ludowego Wojska Polskiego. Byli odważni, dobrze wyszkoleni, świetnie znali teren. Według zgodnej opinii mieszkańców puszczańskich wsi, byli to „swoi chłopcy”. W 1948 r. został aresztowany i skazany na wieloletnie więzienie. Po zwolnieniu w II połowie lat 50-tych osiadł we Wrocławiu. Do dziś mieszka tu jego najbliższa rodzina. Zmarł 5 grudnia 1979 we Wrocławiu. W 2012 roku zaprezentowany został film IPN o Leonie Suszyńskim, pokazana została przez jego syna prezentacja multimedialna. W spotkaniu wzięła udział także żona Leona Suszyńskiego, żołnierz AK i WiN.
Przyjemnie jest również mieszkać w mieście, w którym rezydowali tacy z krwi i kości patrioci. Jednym z nich był Tadeusz Dzionsko. Urodził się 27 października 1928r. w Katowicach ale zamieszkiwał we Wrocławiu. Uczył się początkowo w Bytomiu, a później właśnie w moim rodzinnym mieście. W 1949r. nie złożył matury. Marzył o dalekich podróżach. Jego młodzieńcze marzenie o wyjeździe do Australii i Afryki miały się zrealizować 26 kwietnia 1949r. kiedy wyjechał ze Zgorzelca z zamiarem nielegalnego przekroczenia granicy i przedostania się do Niemiec. Został aresztowany przez funkcjonariuszy MO podczas rutynowej kontroli. Został skazany na 2 lata pobytu w obozie dla młodocianych w Jaworznie 8 IX 1949. W czerwcu 1950 roku uciekł z Jaworzna. W obozie dla uchodźców w berlińskiej dzielnicy Schöneberg podjął współpracę z wywiadem amerykańskim. Przyjął ps. „Karramba”.
W kraju zbierał wiadomości o przebiegu wymiany waluty, ‚”przerachowaniu cen i płac „.Dnia 31 marca 1951 ponownie przeszedł Nysę, dotarł do Katowic, ale tu 6 kwietnia 1951 r. został zatrzymany przez UB. 9 czerwca 1951 r. w czasie transportu wyskoczył w biegu z pociągu. Dnia 14 sierpnia 1951 WSR w Warszawie skazał go na karę śmierci. Został stracony 13 stycznia 1952 r.
Klaudia

Nie było miejsca na stadion
Muszę przyznać, że początkowo byłam uprzedzona do kibiców. Mecze i cały ten doping był dla mnie dość prymitywny. Ostatnią rzeczą, o którą podejrzewałabym siebie, było wzięcie udziału w meczu i kibicowanie mojej drużynie w zielono – biało – czerwonych barwach. Możliwe, że wszystko to wynika z leniwej natury moich rodziców. Owszem, spędzamy ze sobą wiele czasu. Chodzimy razem do kina, odwiedzamy operę i Teatr Współczesny we Wrocławiu, ale nigdy nie uprawialiśmy wspólnie żadnego sportu. W mojej rodzinie nie ma miejsca na wyjścia na basen, wyjazdy w góry, narty, a co dopiero na odwiedzanie stadionu miejskiego!
Jak zostałam „bandytką”
Wiele czytam gazet, w których to roi się od artykułów dotyczących wybryków „chuliganów ze stadionu”, dlatego pierwsze, co przychodzi mi na myśl, gdy widzę osobę w bluzie Śląska Wrocław: „bandyta”.
To dość krzywdzący stereotyp, który oczernia kibiców, którzy są największymi patriotami, jakich miałam przyjemność poznać.
Na szczęście zaprzyjaźniłam się z Klaudią, która w tak krótkim czasie mnie zmieniła. Dzięki Niej odważyłam się pójść na mecz i wcale tego nie żałuję. Los chciał, że akurat na tym meczu (03.05.2012), w którym uczestniczyłam, kibice zaprezentowali swoją oprawę na bardzo poważny temat. Na płachcie, którą rozciągnęli na trybunach widniały sylwetki Żołnierzy Wyklętych. Oprawa składała się z dwóch sektorówek. Na pierwszej z nich kibice umieścili napis „Bohaterów naszej Ojczyzny pamiętamy” i nazwy: Narodowe Siły Zbrojne, Armia Krajowa, Wolność i Niezawisłość, Bataliony Chłopskie, Konspiracyjne Wojsko Polskie. Między sektorówkami znalazł się wizerunek rotmistrza Witolda Pileckiego „ochotnik do Auschwitz”. Kibice skandowali „Cześć i chwała bohaterom”, „Bóg, honor, ojczyzna”. Odśpiewano także „Mazurka Dąbrowskiego”.
Oprawę przygotowaną przez ultrasów Śląska głośnymi oklaskami przyjął cały stadion. Byłam ogromnie zaskoczona, nigdy w życiu się z czymś takim nie spotkałam. Wzięcie udziału właśnie w tym meczu, było dla mnie czystą przyjemnością, a odśpiewanie hymnu razem z tysiącami osób, było niezwykłym przeżyciem, o którym będę bardzo długo pamiętać. Właśnie od tego momentu z zupełnie innej strony spojrzałam na kibiców, a wizyty na stadionie miejskim stały się codziennością.
„Bandyci” za stadionem
Ku mojemu zdziwieniu patriotyzm fanów Śląska nie tylko miałam okazję zobaczyć na stadionie, ale również przed meczem. Kibice Śląska zorganizowali marsz z okazji święta 3 maja. Wystąpili oni z inicjatywą, by nowo powstałe rondo leżące obok najwyższego budynku Wrocławia nazwano Rondem Żołnierzy Wyklętych. Na zakończenie marszu na Rondzie zatknięto tabliczkę z napisem „Rondo Żołnierzy Wyklętych” Przed meczem Śląsk–Jagiellonia przedstawiciele fundacji ODRA-NIEMEN zbierali podpisy pod petycją w tej sprawie do władz miasta. Było mi wstyd, ale nie za bardzo wiedziałam, kim są Żołnierze Wyklęci, dlatego po powrocie do domu postanowiłam to zmienić.
Dokładnie zapoznałam się z artykułami, które odnalazłam w internecie na temat tych z krwi i kości patriotów. Moje szczególne zainteresowanie wzbudziła postać Stefana Głowackiego. Z normalnego człowieka stał się wielkim człowiekiem, patriotą gotowym oddać życie za ojczyznę.
Wyklęci
Urodził się 31 marca 1903r. w Lublinie. Był urzędnikiem zamieszkałym we Wrocławiu. W młodości sprzedawał gazety, pracował jako robotnik. Został wcielony do wojska w 1924 r. Po zakończeniu służby pozostał w wojsku. W okresie okupacji niemieckiej w AK, był dowódcą podrejonu na terenie Wileńszczyzny. Posługiwał się wówczas pseudonimem „Smuga”. Do Wrocławia jako repatriant przyjechał z Wilna w kwietniu 1945 r. Z organizacją konspiracyjną zorganizowaną przez ppłk. Antoniego Olechnowicza „Pohoreckiego” związał się w marcu 1946r. W zasadzce w Dębowej Kłodzie koło Leszna został aresztowany dnia 7 lipca 1948r. 8marca 1949 r. został skazany na karę śmierci przez WSR w Warszawie. Dnia 13 czerwca 1949r. został stracony.
Dnia 25 października 1990r. Izba Wojskowa SN po tylu latach od jego śmierci uniewinniła Stefana Głowackiego.
Angelika

							</section>