<span><p>No to mamy w Śląsku Murzyna. Dotychczasowe doświadczenia w tym względzie w naszym klubie można podsumować jednoznacznie – było tragicznie.<br>
Czarna historia Śląska cz. I
Przypomnijmy przypadek E-cośtam (nazwisko nie do zapamiętania), który na uwagę swojego kolegi, z którym mieszkał, Tomasza Rudolfa, że robi wokół siebie syf, wpadł w bitewny szał i najpierw kolegę z drużyny poczęstował strzałem kamieniem w głowę. Na szczęście Polak nie stracił przytomności, bo następnym narzędziem za jakie chwycił cywilizowany ponoć Murzyn (paszport austriacki) był nóż. Rudolf zaczął uciekać, Murzyn był na tyle „szybki”, że nie potrafił dorwać oszołomionego „białasa”. Pościg skończył się na moście, gdzie ścigającego nożownika pojmał patrol mundurowych.
Jakoś nie słyszeliśmy o tym, by E-cośtam postawiono zarzuty usiłowania zabójstwa czy działania z pobudek rasistowskich. Zniknął z Polski w dość dziwnych okolicznościach, ale choć nie jest anonimowym gorylem z zoo, wymiar sprawiedliwości nie wykazuje większej chęci znalezienia delikwenta. Już sobie wyobrażamy sytuację, w której to Murzyn dostałby kamieniem w czoło a później musiałby wykonać sprint życia przed goniącym go białym nożownikiem…
Czarna historia Śląska cz. II
Następnym wynalazkiem był Benjamin Imeh. Ciekawie ułożyły się jego losy już po tym, jak wyleciał ze Śląska. Został przyłapany na gwałceniu… szwagierki. No, wódz plemienia może sobie pozwolić…
A wodzem to się Imeh czuł zawsze. Próbował wokół siebie wytworzyć aurę „jestem najważniejszy”, „jestem gwiazdą”, „stanowię pępek świata”. Natomiast wszystkie uwagi skierowane do siebie traktował jako „rasistowskie”. Za rasistowskie uznał pytanie „ile masz lat”. Po jego usłyszeniu nagle przestał rozumieć po polsku i wykrzykiwał coś w niezrozumiałym narzeczu, a gdy pytający pytanie powtórzył Imeh przypomniał sobie co nieco z naszego narzecza i zaczął się zastawiać osobą Jerzego Engela seniora.
Pytanie o wiek Imeha nie było bezzasadne, bowiem osoba blisko z nim związana wskazała na kilka faktów, które wykluczały, że ma on lat 25, co wówczas widniało w jego papierach. Wiek matki (kiedyś niechcąco stwierdził, że jest niedomagającą staruszką, później się z tego wycofywał), czy fakt farbowania co kilka dni przez czarnego Murzyna włosów na czarno, dawał w tym względzie sporo do myślenia.
Rola Rysia
Istotną rolę przy obu wyżej wymienionych grajkach odgrywał Ryszard Tarasiewicz. Co prawda E-cośtam natychmiast po incydencie odstawił od składu. Powodowało nim doświadczenie. Wiedział, że gdyby Murzyn został w składzie, to w drużynie natychmiast byłaby wewnętrzna rozpierducha, a taki, podzielony zespół sportowo niczego nie uzyska. Tymczasem Tarasiewicz jako trener odpowiadał za wyniki sportowe.
W przypadku Imeha, który piłkarzem był słabym, Tarasiewicz stał za Bombo murem. Nawet po meczu w Łowiczu zakazał podchodzić piłkarzom do kibiców, ci bowiem niedwuznacznie dawali do zrozumienia, że Murzyn jest obcym, niechcianym ciałem w klubie.
Skończyło się na tym, że po meczu z Polonią (wówczas to jeszcze była Polonia) w Warszawie, gdy Imeh wszedł na ostatnie kilkanaście minut i jego boiskowe lenistwo utorowało drogę graczom miejscowych do bramki Śląska, co dało im zwycięskiego gola i wydawało się, że awans do I ligi stanie się niemożliwy – piłkarze w drodze w autobusie powrotnej sprali leniwego Murzyna.
Tarsiewicz wiedział o tym, że Imeh ma więcej lat, niż jest napisane w jego papierach. Skwitował to stwierdzeniem, że we Francji „oni wszyscy mają lewe papiery”. Innymi słowy – każdy afrykański „junior” to mniej więcej 25-latek.
Teraz wychodzi na jaw, ze Taraś maczał palce w transferze do Śląska kolejnego dziwoląga. Tym razem z Gabonu.
Polityka wskazywania paluszkiem
Swoją drogą to interesujące, że Śląsk to taki klub, w którym łatwiej jest zostać zauważonym, jeśli się nie ma nic wspólnego z Wrocławiem. Miejsca spadu dla jakichś ludzi udających piłkarzy. Tymczasem młodzi gracze, wychowankowie lub ci, którzy grali na Dolnym Śląsku praktycznie nie mają szans na wypromowanie w sztandarowym zespole regionu.
Jak nie wiadomo o co chodzi, to wiadomo, że chodzi o pieniądze. I wskazywanie paluszkiem winnych tego stanu rzeczy nic nie pomoże, dopóki „paluszkowi” są w klubie obecni.
Bambo i HIV
Teraz ponoć Tarsiewicz wskazał Śląskowi jakiegoś hebanowego grajka. Ponoć talent niesamowity. Jednak ponoć ma feler w postaci kontuzji. Lekarze go ponoć zbadali, opukali i doszli do wniosku, że zdrów jak ryba.
Naszym, podstawowym pytaniem jest, czy kolega Gabon został przebadany na okoliczność posiadania wirusa HIV, bo Afryka generalnie kojarzy się nam z wylęgarnią tegoż wirusa.
No to jeszcze raz: był badany na HIV, czy nie?
Byle tylko nie swojak
Zasadne jest pytanie, czy jest sens ściągania zawodnika, który z założenia będzie grał w Śląsku co najwyżej 13 ligowych spotkań – wszakże według doniesień prasowych tak właśnie ma być skonstruowany kontrakt. Nawet w takim układzie Bambo może okazać się pożyteczny, ale tylko w jednym przypadku. Jeśli będzie zasuwał szybciej niż dotychczasowi zawodnicy, jeśli będzie bardziej aktywny przez całe 90 minut od obecnych grajków (nie powinien mieć kłopotu ani z szybkością, ani z zaangażowaniem o ile faktycznie jest zdrów – takie wnioski nasuwają się po obejrzeniu meczu w Kielcach). W innym przypadku jest to jedynie blokowanie miejsca w zespole, w którym brakuje placu dla Juraszków, Garygów, Więzików, Abramowiczów, Szuszkiewiczów i innych.
Rozumiemy taką politykę, rozumiemy. Na transferach można przytulić kasę podstołową, oj można. Natomiast promowanie własnej młodzieży to działanie, które tej podstołowej gotówki różnym osobom pracującym w Śląsku nie przynosi. Zatem dopóki jest taki, a nie inny układ personalny jesteśmy skazani na różnych Stafanowićów, gdy na ich miejscu pierwszy lepszy junior grałby na pewno nie gorzej.
Ten temat na Fanie będzie niebawem dokładnie wałkowany.
Pytanie o rolę trenera
Po meczu z Flotą trener Levy stał się naszym celem obserwacji. Ale już teraz zadajemy pytanie, bo podejrzewamy taką konstrukcję kontraktu z Bambą, w której ten gracz obligatoryjnie będzie musiał grać w każdym meczu. Nie po to „daje się go na wypromowanie”, by promował producentów ławek rezerwowych. Czy szkoleniowiec zarabiający według doniesień prasowych 48 tysięcy złotych miesięcznie pozwoli sobie na trzymanie na boisku grajka, który nie będzie spełniał jego oczekiwań?
Janusz K, Roman Z. fot. pl.123rf.com
</div>