Jesteśmy świadkami rzeczy dziwnej. W wyścigu o tytuł mistrza Polski wyjaśniło się już bardzo wiele. W grze zostały dwie drużyny, Legiunia i Amica. Choć najnaiwniejsi wciąż wierzą, że może się stać inaczej, to życie takich jaj nie robi, choć śmiesznych rzeczy może się zdarzyć jeszcze parę. Ot, choćby przed chwilą Pogoń pyknęła brameczkę na Łazienkowskiej i do przerwy w Warszawie widnieje rezultat 0-1. Wesoło jest, najgorsi wiosną prowadzą na stadionie wiosną najlepszych, ale nawet jeżeli rezultat tego meczu się nie zmieni, nie łudźmy się – najważniejsze decyzje zdążyły zapaść. Legia i Amica, tylko te dwa kluby się liczą.
Natomiast z istnym cyrkiem mamy do czynienia w środkowej części tabeli. Tym bardziej, że w tym przypadku „część środkowa” to w zasadzie miejsca od trzeciego do 12, a jeśli w poniedziałek Ruch zapewni sobie ligowy byt wygrywając z Groclinem, to nawet do miejsca 13.
Zakładając, że do europejskich pucharów zakwalifikuje się zespół, który zajmie czwarte miejsce w lidze, co w obecnym układzie, oraz przy takim zestawieniu finału PP jaki mamy – jest bardzo realne, na to czwarte miejsce mogą się szykować niemal wszyscy.
Oczywiście jest to życzeniowe myślenie fanatyków, którzy szans swoich drużyn doszukują się tam, gdzie matematyka pokazuje, że ich w zasadzie nie ma. W klubach na takie historie jak „konieczność załapania się do pucharów” patrzą z wielkim dystansem. Zdziwilibyście się, gdybyście wiedzieli ilu prezesów na ową „konieczność” odpowiadają „Po ch…?”.
Ale my nie patrzymy na wszystko z punktu widzenia prezesów, lecz kiboli. A w tabeli po remisach Piasta i Jagiellonii, a także porażce Górnika zrobił się taki ścisk, że niemal każde rozwiązanie jest możliwe.
Zatem szanse na grę w Europie (stan po 23 kolejce), obok Legii i Amiki, mają: Śląsk (największe, 37 oczek na koncie), oraz: Górnik (34), Piast (34), Jagiellonia (33), Groclin (33), Korona (30), Zagłębie (29), Lechia (30), Widzew (28), Wisła (28). Jak wspomniano wyżej, do tej bandy dołączył jeszcze Ruch Chorzów.
Najśmieszniejsze: dwa z wymienionych klubów w Europie zagrają na pewno. No, może w Azji, ale w Lidze Europejskiej.
I właśnie poprzednie zdanie (przeczytajcie je jeszcze raz) jest kluczowe w chęci gry w LE wśród prezesów. Bo zwiedzanie kazachstańskich stepów przez 30 chłopa jest kosztowne, a u siebie kluby z Azerbejdżanu czy Armenii tłumów (a więc także – kasy) nie ściągną.
KP, AP, RZ fot. villsethoatlas.wordpress.com
</section>


