<span><p>O co gra Śląsk w tym sezonie? Jeśli chodzi o krajowe trofea, to teoretycznie jeszcze wszystko jest możliwe. Nawet dublet. Co innego jednak teoria, a co innego praktyka. Strata punktowa do lidera wielka, to jedno, a drugie to fatalna postawa naszych orłów. Czy tam nielotów.<br>
Gdy kilka tygodni temu ogłosiliśmy, że mistrza nie będzie, bo Śląsk ma bardzo słaby bilans bramkowy, to nam się Czytelnicy Fana wzburzyli. Że bilans bramkowy się nie liczy. Owszem, nie liczy się, ale wiele mówi o zespole.
Teraz mamy koronny argument, dlaczego Śląsk mistrzem zostać nie może. Bo mistrz nie może zdobywać 5 oczek w meczach z dwoma spadkowiczami w całym sezonie. A takie to dokonania są dziełem naszych wkładów do koszulek.
W co wierzyć?
Dobra, mistrz odjechał. Zostały jeszcze dwie rzeczy, które można sobie zorganizować. Można się wepchnąć na podium, można też wywalczyć trzeci w historii klubu Puchar Polski. Najbliższy tydzień da nam odpowiedź, czy ten zestaw jest wciąż w naszym zasięgu.
Najpierw w sobotę mecz z Górnikiem Zabrze, czyli z obecną trzecią drużyną w tabeli, a później w środę spotkanie z Wisłą Kraków w półfinale PP.
Oczywiście nawet dwie porażki jeszcze niczego nie przesądzą (no, chyba że 0-5 z Wisłą, wtedy marzenia o pucharze będzie można odłożyć na… następne 20 lat), ale każda przegrana zdefiniuje możliwości i pokaże chęci Mili i spółki.
Co nam nie grozi?
Spadek. Choć rozgrywki minęły dopiero w dwóch trzecich, to nie ma już takiej praktycznej siły, by Śląsk mógł zlecieć. Co prawda Bełchatów i Podbeskidzie wyraźnie przyśpieszyły, lecz dystans jest tak wielki (19-20 punktów), że tego obie drużyny już nie są w stanie odrobić w pozostałych 10 kolejkach. A między Śląskiem a wyżej wymienionymi jest w tabeli jeszcze kilka lebieg, które mogą się zaplątać w katastrofie.
Czysta teoria
Przed dość intensywnym czasem gier systemem łykend– środa – łykend – środa – łykend (Górnik – Wisła – Groclin – Wisła – Lechia) trzeba się zastanowić jak rozłożyć siły. W profesjonalnym futbolu takie przemyślenia to rzecz niezbyt poważna, ale my nie rozprawiamy o poważnej piłce, tylko o piłce polskiej. Ponadto nasze, kibicowskie czy nawet redaktorskie przemyślenia to takie rozkazywanie chmurom. Przemyśleć musi niezbyt dobry trener, jakim jest szkoleniowiec Śląska -Stasiu Levy.
Czy stać jest nas na grę z pełnym zaangażowaniem 5 spotkań w 15 dni? A jeśli nie, to jak rozłożyć priorytety? Co ważniejsze?
Niestety, to myślenie to tylko teoria. Levy już udowodnił, że z kombinowaniem i podejmowaniem trafnych decyzji u niego są poważne problemy i nie ma co liczyć, że nagle się coś w tej materii zmieni. Pozostanie nam przyglądać się decyzjom, które najprawdopodobniej zostaną podjęte bez jakiejś szczegółowej analizy.
Wariant „gramy o pełną pulę”
Czyli i liga, i puchar. Taka decyzja cieszy dusze kibiców. Pozostaje pytanie, czy zespół stać na pełną mobilizację? Czy mogą jeszcze wykrzesać z siebie tyle woli walki i tyle energii, by dokopać tym z Zabrza, by awansować do finału, zmieść rozpadający się Groclin i zawalczyć z Lechią?
Wariant „gramy o pudło”
Wówczas dotychczasowa gra w PP, jesienne wygrane w Polkowicach, 3-0 z Bełchatowem, wiosenne potyczki z Flotą były bezsensowne. W takim przypadku z Wisłą gramy sobie na luzie wystawiając paru naszych grajków udających piłkarzy i liczmy, że „a nóż się uda”.
Wariant „gramy o Puchar”
Wtedy nie ma się co wysilać z Górnikiem. To w spotkaniu ligowym wystawiamy Cetnarskich, Spahićów i Stevanowićów, by nie musieć potem w środę oglądać ich boiskowego kalectwa.
AP, KP
</div>