<span><p><span>Oj, naiwni jesteśmy, naiwni. Po tym, jak PZPN nie przyznał Śląskowi licencji na grę w europejskich pucharach mieliśmy nadzieję, że wrocławskie media przystąpią do szturmu. Wszakże futbol wyzwala namiętności, a Śląsk wyzwala namiętności szczególne. Pokażcie inne imprezy potrafiące ściągnąć kilkanaście tysięcy widzów, a kilka tysięcy „przegnać” po Polsce za wyjazowymi sesjami. W regionie takich nie ma. Stąd nasza naiwna wiara w to, że media się rzucą do gardeł wszystkich winnych, winnych domniemanych, a nawet tych, którzy mogliby pomóc, a tej pomocy udzielić nie chcą.</span><br>
Tymczasem odzew jakiś tam jest. Taki na zasadzie „a jest sobie sensacyjka, jutro będzie kolejna”. Za dwa dni miejsce nieprzyznania Śląskowi licencji na grę w Europie zajmie dach zerwany przez trąbę powietrzną, karambol na A4, lub udana akcja antyterrorystów u sąsiada tego, którego mieli pojmać.
Czas pytań
To nieprzyznanie licencji to tak naprawdę prawdziwe oblicze Bońka. Dla niego liczy się tylko hajs. Jest kasa, jest w porządku, nie ma kasy – won śmieciu.
Jednak nie tylko Boniek ma takie postrzeganie świata. Na wrocławskim gruncie takich nie brakuje. Nawet wśród tych, kręcących się wokół piłki. Stop, źle powiedziane. Szczególnie wśród tych kręcących się wokół piłki.
Fakt zablokowania możliwości pokazania się w Europie powinien być wstrząsem. I dowodem na to, że sprawy Śląska idą w fatalnym kierunku, co jest wiadome wszystkim, którzy pojęcie o sposobie finansowania klubu mają, ale o czym szersza publika pojęcia nie ma najmniejszego.
Wojna podjazdowa dwóch cwaniaków robiących za sponsorów – właścicieli Śląska. Z których na razie cwańszy wydaje się być podejrzany osobnik o nieustalonej ilości nazwisk i imion, ale na tyle bogaty, że nikt mu tego nie wypomina w twarz. Ta wojna to oczywiście doskonały pretekst do tego, by Śląskowi zafundować medialnego kopniaka.
Rozdymane do monstrualnych rozmiarów koszty stałe przedsięwzięcia, jakim jest utrzymanie drużyny. Kilkaset tysięcy złotych miesięcznie idzie na tych grajków, którzy nawet nie są powoływani do meczowych „osiemnastek”. Toż to rozbój w biały dzień na naszych portfelach!
Brak pomysłu na to, jak klub powinien funkcjonować.
A tajemnicą Poliszynela jest to, że poczynania części osób funkcyjnych opierają się na zasadzie „byle się tylko napchać”, a interes klubu to dla nich rzecz abstrakcyjna, licząca się jedynie wówczas, gdy sam przy okazji może coś z tego interesu uszczknąć.
Jeśli sytuacja zaistniała obecnie nie spowoduje radykalnych zmian w Śląsku, to znaczy, że na zmiany nie ma szansy najmniejszej. A wówczas na końcu tej drogi, wcześniej czy później, znajduje się bankructwo. Taki ŁKS czy Groclin we wrocławskim wydaniu.
Co trzeba zrobić?
Pal sześć puchary, jeśli nie ma kim w nich grać, na co się zanosi. Oczywiście – żal straconej szansy, bo przecież po to się gra, by awansować do kolejnego etapu gier. To jest logiczna kolej rzeczy, co niekonieczne jest widoczne z punktu patrzenia bońkoludków.
Natomiast w samym klubie – jeśli nie można ustalić sposobu finansowania drużyny, to trzeba przyjąć założenie, że kasy nie będzie. I dzielić to, co wpłynie z C+, od Tauronów czy innych wodociągów. Zatem trzeba się pozbyć piłkarzy drogich. Z tej prostej przyczyny, że nas na nich nie stać.
Trzeba obniżać pensje wśród pracowników. Zwłaszcza wśród tych, którzy mają je wysokie, a których efektów działania nie widać w ogóle.
Działania marketingu są niewidoczne? Wyp…podziękować szefowi działu marketingu.
Szkolenie młodzieży nie przynosi pożądanych efektów? Wyp…podziękować szefowi szkolenia młodzieży.
Transfery do bani? Wyp…podziękować osobie odpowiedzialnej za transfery.
Brak transferów wychodzących? Wyp…podziękować osobie ustalającej politykę transferową klubu. Nie nadaje się do roboty, bo efekty jej pracy są dokładnie zerowe.
Dziwnym zbiegiem okoliczności w trzech ostatnich punktach istotną rolę w Śląsku odgrywa jedna i ta sama osoba.
Janusz K, Krzysztof P, Roman Zieliński fot. forum.plemiona.pl
</div>