Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

93

W historii świata mnóstwo jest takich chwil, w których losy cywilizacji wahały się. Czasem punktem zwrotnym było jedno pchnięcie mieczem, czy jeden strzał, czasem wystarczyło czyjeś słowo. Ale czasem o tej zmianie czy jej braku zadecydowało morze krwi.
Rok 1920 był jednym z takich momentów w dziejach ludzkości, w którym świat mógł stać się czerwony od komunizmu. I pewnie by hołota Lenina wlazła do Wiednia, Paryża, Rzymu, Berlina, gdyby nie polska armia, gdyby nie polscy żołnierze. Żołnierze kraju, który niespełna 2 lata wcześniej odrodził się po 123 latach niewoli.
To Polacy stanęli naprzeciw czerwonej zarazie prącej ze wschodu, zarazie, która chciała opanować najpierw całę Europę, a później cały świat.
Historycy obecnie dość zgodnym chórem twierdzą, że czerwona Europa była bliziutko. Gdyby komunistyczne bydło zagarnęło Polskę, w Niemczech nastroje społeczne były takie, że na boleszwię już czekano z otwartymi rękoma. Społeczeństwo francuskie także było zrewoltowane i wiele wskazuje na to, że armia francuska by z sowietami nie walczyła.
Polska stanowiła ostatni bastion oporu przed czerwonym zalewem bolszewickiego ścierwa.
Polska wytrwała. Nieomal osamotniona, bo niemal wszędzie robiono Polakom trudności, z dostawami broni na przykład.
Męstwo, odwaga i poświęcenie polskiego żołnierza, ale i polskiego pospolitego ruszenia spowodowało, że czerwony smród pozostał na wschodzie jeszcze przez 20 lat.
Właśnie mija 93 rocznica „Cudu nad Wisłą”. Bo bolszewia dotarła do przedmieść Warszawy, ale właśnie tam dostała łupnia. Gdyby nie nasi przodkowie, wleźli by ze swoją chorą ideologią na cały kontynent.
RZ, fot. obnie.pl