<p><a href="media/missing/fuckpc.svg"><img title="historia" alt="" src="media/missing/fuckpc.svg" width="480" height="382"></a>Mecze pucharowe Śląska. Kiedyś niemal coroczna codzienność. Później na długo – marzenie wszystkich kibiców Śląska. Inne czasy, inne warunki, inny sposób zorganizowania trybun, inny świat, w którym wracało mało z tych, którzy „na moment” wyjechali na Zachód. To druga</p>
część wspomnień z trybun Stadionu Olimijskiego (bo wszystkie mecze pucharowe aż do ubiegłego sezonu Śląsk w charakterze gospodarza rozgrywał na Olimpijskim właśnie).
Wspomnienia z trybun. Wyniki spotkań pucharowych Śląska możecie wyczytać z artykułu „Dwa dni i już” (http://www.fanslask.fuckpc.com/?p=11972)
1978, przy świetle elektrycznym
W sezonie 78/79 Śląsk po raz pierwszy zagrał przy sztucznym świetle. Wcześniej nie było we Wrocławiu obiektu na którym można było grac po zmroku. Na rewanż z cypryjskim Pezoporikosem Larnaka ludzi przyszło stosunkowo sporo. Także dla tych świeczek (choć nie był to pierwszy mecz Śląska przy sztucznym oświetleniu), ale także dlatego, że wynik konfrontacji nie był pewny. Wszakże w pierwszym spotkaniu padł remis 2-2. We Wrocławiu nie było najmniejszych wątpliwości, kto był lepszy, choć goście nawet wyrównali na 1-1.
Po tym spotkaniu został mi uraz do „dziadków”.
Publika wówczas była inna, niż obecnie. Młyn się bawił, ale młyn, to przy najbardziej atrakcyjnych spotkaniach były trzy sektory. Reszta to była „dziadki”. Przychodziły chłopy na mecz, chlały wódkę, czytały gazety, grały w karty – generalnie były mało zainteresowane meczem i tym co się działo na trybunach.
Ale mnie najbardziej zabolało to, że pierwsi wychodzili już na kwadrans przed końcem. A kilka minut przed ostatnim gwizdkiem to wychodzenie ze stadionu stanowiło już epidemię.
Nie spodobało mi się to zupełnie. Tym bardziej, że na mecz poszedłem sobie z panną. Jolka Jastrzębska, rówieśniczka, kiedyś chodziliśmy razem do jednej klasy w podstawówce, nawet śmiała się z owych „dziadków” wśród których usiedliśmy. „Być na meczu i nie widzieć wszystkich bramek” – się nabijała. Ostatniego gola Sybis strzelił w 90 minucie… Mecz oglądałem z perspektywy „drugiej strony trybun, obok honorowej”.
Pewnie spostrzeżenia z tego spotkania spowodowały, że później długo tępiłem wychodzenie z meczów Śląska przed jego zakończeniem.
IB Vestcośtam – Meczu z Islandczykami w zasadzie nie pamiętam. Tyle, że wiem, że byłem i wiem, że po jakimś czasie dyskutowałem ze znajomym o problemie olewania sobie spotkań, których wynik jest już przesądzony.
Borussia Moenchengladbach. Teraz to jest firma lekko zapomniana, ale wtedy był to klub absolutnie topowy. Jeden z mocniejszych w Europie, o ile nie najsilniejszy. Piłkarsko oczywiście. Mimo to Śląsk grał jak równy z równym. Po wyjazdowym remisie apetyty były rozbudzone…”Za Oświęcim, za Majdanek, Śląsk wpierdoli 10 bramek” tym razem królowała taka piosenka. Na boisku marzenia zostały brutalnie zweryfikowane, choć zaczęło się nieźle, a i później był moment, w którym wszystko mogło się obrócić na naszą korzyść. Po meczu dopadnięto niewielką grupkę Niemców. Kopy, krojenie szalików i nie tylko szalików… No, reparacje wojenne sobie bractwo odbierało.
1980 czyli Dundee po raz pierwszy
Wszyscy pamiętamy ubiegłoroczny najazd na Dundee. Pierwszy raz z tamtejszym United Śląsk grał ponad trzydzieści lat wcześniej. Na wyjeździe był łomot, bo… piłkarze grali przeciwko trenerowi… Lenczykowi. Skąd my to znamy? Ale zanim doszło to tragicznego 2-7, we Wrocławiu padł bezbramkowy remis. Po nudnym meczu.
Dla mnie ten mecz nudny nie był. Pierwszy pucharowy, podczas którego robiłem za dyrygenta, ale nie to mnie wówczas „napędzało”. W noc poprzedzającą mecz wziąłem farbę (miałem tylko żółtą), pędzel i pojechałem na Olimpijski. Malować napis. Wlazłem na obiekt po piorunochronie. Sam, bez niczyjej pomocy. Z farbą i pędzlem! I walnąłem na wieży, nad naszym sektorem napis „King Śląsk”. Aby napis był wysoko nad głowami zdemontowałem sporo ławek na sektorze, ustawiłem sobie z nich takie niezbyt stabilne rusztowanie i mazałem. W niemal absolutnej ciemności. Spodnie po tej eskapadzie miałem do wymiany, na butach jeszcze długo nosiłem żółte plamki. Ale napis walnąłem taki, o którym potem pół kibicowskiej Polski gadało.
Teraz jestem na siebie za niego wściekły. Uległem modzie na zangielszczenie języka. Powinienem napisać „WKS Śląsk”. A sama konfrontacja ze Szkotami miała dodatkowy, negatywny wpływ na rzeczywistość. Zamiast jazdy jednego z działaczy (za którego Szkoci nie musieli płacić), klub otrzymał komplet strojów od nich. Oczywiście był to ich komplet. Czyli pomarańczowy. I w tych, pomarańczowych koszulkach później Śląsk „lubił” występować. Szlag mnie trafiał. I trafia do dziś na wspomnienie tych „naszych” koszulek.
1982, czyli wojna w czasie wojny
Dynamo Moskwa. Teraz wydaje się to niemożliwe, jakieś cioty i pedały włóczą się ulicami polskich miast. Na początku lat osiemdziesiątych kraj był zdrowszy moralnie. Kilka procent to byli komuniści, a reszta ich nienawidziła. Niestety, wśród nienawidzących komuchów byli i tacy, którzy nienawidzili prywatnie, a gdy kazano im robić jakieś świństwa, to robili. Dla świętego spokoju. Ludzkość dziadzieje po prostu.
Na szczęście na trybunach te procenty były jeszcze bardziej antykomunistyczne. W zasadzie komuchów na trybunach nie było. Było trochę konfidentów, ale służbowo. Natomiast większy odsetek ludzi chodzących na mecze był zdecydowany do działania.
Ogłoszony 13 grudnia 1981 roku stan wojenny zradykalizował jeszcze postawy przeciętnych obywateli. A już 9 miesięcy po wypowiedzeniu przez Jaruzelskiego wojny Polakom, na wrocławski Stadion Olimpijski zawitała sportowa kwintesencja tegoż stanu. Drużyna z Moskwy, zatem z samego centrum komunistycznego zła, na dodatek milicyjna. Większej „złośliwości losu” chyba nie można sobie wyobrazić.
Teraz, po latach, wcale bym się nie zdziwił, gdybym się dowiedział, że ktoś w UEFA został „poproszony” o taki scenariusz. Wrocław, jedno z miast znajdujących się na pierwszej linii walki przeciwko komunie dostaje taki „prezent”. Może ktoś chciał wykorzystać moment w tani sposób doprowadzając do rewolty albo krwawych zamieszek, które później można było „sprzedać” medialnie w odpowiedni sposób? Nie wykluczam takiej możliwości.
I zanim o samym meczu, jeszcze jedna uwaga. Wtedy nie było gniazd, nagłośnień ani innych ułatwień dla prowadzącego doping. Ale było coś, co obecnie dla nas jest dziwne. Otóż dopingowało się siedząc. Zatem prowadzącemu doping wystarczało tylko wstać i się odwrócić.
Tego dnia doping napędzał się samoistnie. Tyle, że nie jak zwykle „WKS”, lecz „Solidarność”, „Precz z komuną”, „Breżniew huj” (młodzieżowców zapraszam na google, zobaczcie kim był ów Breżniew), było też jedno hasło, którego po latach powinniśmy się wstydzić, ale któż wówczas wiedział, że naszym przywódcą był sprzedawczyk Bolek.
Aha, jeszcze jedna rzecz. Wtedy młyn to były trzy sektory, resztę dziś byśmy określili piknikami. Tego dnia pikniki bardzo chętnie się włączały do dopingu. A najchętniej – do antyrządowego, antysystemowego.
Na trybunach, pod względem siły dopingu było przekozacko.
Po meczu na którym nakręcałem doping wolałem „niepostrzeżenie wmieszać się w tłum”. Coś za dużo się wydarzyło na trybunach, za dużo poleciało mało pochlebnych rządzącym haseł, by komuś nie przyszło do głowy, by zwinąć „gówniarza, który to nakręcał”. Jednak nie słyszałem, by jakoś szczególnie na mnie polowali.
Sam mecz też był szczególny. Śląsk prowadził już 2-0, by ostatecznie tylko zremisować 2-2. Na szczęście w rewanżu wspaniały gol Tarasiewicza dał Śląskowi awans do następnej rundy.
Servette Genewa. Los wydawał się łaskawy, wtedy futbol szwajcarski nie miał za wysokich notowań. Nic bardziej mylnego. 0-2 we Wrocławiu w zasadzie rozwiało wszelkie wątpliwości. Ale pogrom 1-5 na wyjeździe to nie była dobra wizytówka dla Śląska.
Mecz na Olimpijskim w zasadzie nie miał historii. Jednak psiarnia bała się, że może dojść do rozrób takich, jakie miały miejsce miesiąc wcześniej po meczu z Sowietami. Zatrzymano kilka osób, w tym jednego z braci „M”. Pobity został tak, że gdy matka z siostrą przyszły po kilku dniach na komendę, to jeszcze nie mogły go poznać.
Dopiero niedawno, bodaj trzy lata temu we wrocławskim oddziale IPN „M” rozpoznał zdjęcie tych, którzy go lali. Jeden zdążył zdechnąć, jeden spierdolił (tak, wiem, że to mocne słowo) z Polski. Jeden został ukarany. Oczywiście – symbolicznie. A tak naprawdę wszyscy zostali nagrodzeni wysokimi emeryturami.
Dobra, rozpisałem się. Do końca zostało niedużo, zatem pewnie jeszcze przed jutrzejszym losowaniem skończę ten mini cykl.
Roman Zieliński
fot. slaskpuchary.w.interia.pl
Podobne wpisy:
- Pierwszy tydzień w łeb Śląsk to bardzo bogaty klub. Nie wierzycie? Jest dowód na...
- Odpuszczam Wiśle Po roku 1982, gdy to w ostatniej kolejce ligowej Wisła...
- Świat chorej ligi Kilka osób zburzyło się, że oprawa „Żołnierze Wyklęci” została wydrukowana...
- Liga jak puchar na pożegnanie No to mecze na Oporowskiej są za nami. Dziś w...
</div>