Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

Po to się gra

Wchodzi się na góry, by zdobywać szczyty. Natomiast w piłkę gra się po to, by wygrać rozgrywki międzynarodowe. W polskich warunkach – by zagrać w Europie.
Jakie były dotychczasowe mecze Śląska w rozgrywkach międzynarodowych? Suche wyniki podajemy w artykule „Dwa dni i już” (http://www.fanslask.fuckpc.com/?p=11972).
Oprócz ostatniej edycji Ligi Europy, wszystkie zagraniczne spotkania WKS-u fajnie są opisane w unikatowej dziś, wydanej w 2001 roku książce „Śląsk w europejskich pucharach” autorstwa Jarosława Tomczyka i Daniela Bednarka.
Poniżej parę moich wspomnień z pucharowych pojedynków Śląska rozgrywanych u siebie.
1975, czyli debiut
Rok wcześniej reprezentacja Polski po raz pierwszy w historii stanęła na podium mistrzostw świata. Śląsk wywalczając trzecie miejsce w lidze zakwalifikował się do najmniej prestiżowego, lecz najliczniej obsadzonego pucharu UEFA.
GAIS Goeteborg. Po minimalnej poraĹźce w Szwecji nastroje na trybunach Stadionu Olimpijskiego były optymistyczne. Choć osobiście byłem zawiedziony frekwencją. Myślałem, Ĺźe biletĂłw nie starczy, dlatego zaopatrzyłem się w przedsprzedaĹźy. To był błąd. Kupiłem najtańsze, na miejsca stojące, zatem stałem na łuku. A serce siedziało pod wieżą, czyli w młynie. Chłopaki na okrętkę piłowali dwie piosenki „Do boju WKS, do boju WKS, więc marsz, marsz, marsz…” na melodię  „Marsylianki” oraz „Śląsku, Śląsku ty nasz, pokaĹź światu jak w piłkę grasz”. Gdy na jakieś dziesięć minut przed końcem spotkania Szwedzi zdobyli drugiego gola (dawał im awans, było 3-2 dla Śląska), trybuny zamilkły. Bolało to moje serce. Na szczęście chwile później czwarty gol dla Śląska i stadion wybuchł.
RFC Antwerp. Do dziś pamiętam, jak Lubański, który będąc wówczas idolem wszystkich młodzieżowców, a który już był piłkarzem belgijskiego Lokeren, twierdził, że Śląsk nie ma szans awansu. Na meczu w młynie było mnóstwo flag Śląska. Bardzo żałuję, że nie ma żadnego zdjęcia z tego flagowiska. Remis u siebie zdawał się przyznawać rację Lubańskiemu, ale stało się inaczej, w czym zasługa najskuteczniejszych graczy WKS-u, Sybisa i Pawłowskiego.
Liverpool. To było wydarzenie. Nie tylko piłkarskie. Możecie wierzyć, lub nie, ale tej środy zakłady pracy dawały wolne ludziom, w szkołach fakt posiadania biletu był równoznaczny ze zwolnieniem z lekcji. I zimno. Zimno jak cholera. Minus dwadzieścia? Coś koło tego. Olimpijski pełny. Nie było wówczas krzesełek, tylko ławki, a stojące stanowiły połowę stadionu. Wszystko wypełnione tak, że określenie „ściśnięci jak śledzie” pasowało do sytuacji.
Mróz był powodem straty jednej z bramek. Młodziutki wówczas Romek Faber podawał do bodaj najlepszego polskiego bramkarza, Zygmunta Kalinowskiego, a ten się poślizgnął na zmrożonej murawie. Zrobiło się 0-2. Śląsk chyba nie wykorzystał swoich możliwości, bo w ostatnim kwadransie drużyna tak przycisnęła Anglików, że ledwo dychali.
No i jeszcze coś. Śląsk jako pierwsza polska drużyna w swoim pucharowym debiucie wyeliminował aż dwóch przeciwników. Po wielu latach ten wyczyn powtórzył Hutnik Kraków.
1976, czyli szczęście i tryumf…
…a tak naprawdę tryumf bo szczęście. Losowanie sprzyjało Śląskowi niesamowicie. Najpierw była Floriana La Valetta… Teraz piłka maltańska to teĹź kopciuszek, ale wĂłwczas to byli kompletni amatorzy. Kwestia awansu się rozstrzygnęła na Malcie, a w rewanĹźu… pamiętam słońce świecące w oczy, grę zawodnikĂłw „na odpiernicz” i fatalną frekwencję.
Bohemians Dublin. Bardzo śpieszyłem się ze szkoły na to spotkanie. Ledwo zdążyłem. Wyciągnąłem koleżkę, Kubę Baczmańskiego, takiego z którym razem chodziliśmy do przedszkola, później do jednej podstawówki, a wtedy razem jeździliśmy na Pracze Odrzańskie, gdzie byliśmy w pierwszej klasie szkoły ponadpodstawowej, los sprawił, że rozstaliśmy się w tej wspólnej, edukacyjnej wędrówce dopiero w roku 1982. Ledwośmy weszli na sektor, a Śląsk już prowadził 1-0. Widzów też było niewielu, atmosfera – nienadzwyczajna.
Dopiero wiosną 1977 roku przyszło kończyć Śląskowi występ w Pucharze Zdobywców Pucharów. Mecz z Napoli ściągnął wielu widzów, a młyn był zapchany niesamowicie. Królowała piosenka „Napoli, Napoli, Śląsk Wrocław rozpierdoli”. Niektórzy dostrzegali, ze można to zrozumieć opacznie i próbowali ją zmienić na „Śląsk Wrocław wam wpierdoli”, ale wygrała rytmiczniejsza wersja.
1977, czyli lać chamów
Wynik losowania, czyli wyjazd do socjalistycznej Bułgarii uznano za dobry omen. Niestety, w Sofii tamtejszy Lewski Spartak potraktował mecz poważnie. Tak poważnie, że najlepszym graczem miejscowych okazał się arbiter. W rewanżu szanse były niemal żadne. Ale Śląsk rzucił się do ataku i nawet było 1-0.
Na Stadionie Olimpijskim pojawili się Bułgarzy. To była spora atrakcja, jako że dwa tygodnie wcześniej trochę pracujących w Bułgarii Polaków zawitało na meczu Śląska. I zostali obrzuceni pomidorami i czym się jeszcze obrzucać dało. Kibice jeszcze za swoimi klubami za granice nie podróżowali, takie to były czasy, że aby wyjechać, gdziekolwiek, to trzeba było mieć chody. Był w Sofii kulawy Heniek. Znana wówczas osobna na naszym stadionie. I to z jego relacji wynikało, że Bułgarzy nie byli zbyt mili. No to Wrocław też nie był miły dla Bułgarów, choć akurat przywiązanie do Lewskiego Spartaka obecnych we Wrocławiu była żadne. Ale łomot był prawdziwy.
Dobra, ogarnia mnie leń, reszta wspominek z meczów pucharowych za kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt godzin. W zależności kiedy leń puści.
Roman Zieliński
fot. slaskfoto.w.interia.pl,

							</section>