Artykuły · Fanslask / www.fanslask.fuckpc.com

„Być jak Śląsk Wrocław”

                                		<span><p><a href="media/missing/fuckpc.svg"><img title="1autobus" src="media/missing/fuckpc.svg" alt="" width="300" height="351"></a>15 Marzec to święto narodowe Węgrów, będące rocznicą wybuchu powstania antyhabsburskiego. Przy tej okazji mieliśmy wziąć udział w zorganizowanym w Budapeszcie marszu poparcia dla Viktora Orbana, węgierskiego premiera, który spędza sen z oczu europejskim komisarzom, bo próbuje ratować resztę zdewastowanego i rozkradzionego przez eurokomuchów kraju. Nas, kibiców Śląska, była tam przynajmniej trzyosobowa reprezentacja.<br>

Podróż
Autobus pięknie się prezentował z naklejonym przez nas na przedniej szybie wielkim Orłem Białym, symbolem potęgi. Rozpiętość wieku w autokarze imponująca i na pierwszy rzut oka wydawało się, że może być całkiem smutno. Jednak najgorzej jest, jak się komuś coś wydaje – początek, faktycznie drętwy, ale pierwsze koty za płoty i już wszyscy mówili wspólnym językiem. Większość podróżników okazała się być bardzo zabawowa, więc kiedy w ruch poszła gitara zaczęły się też głośne śpiewy. Z przodu pieśni kombatanckie z tyłu harcerskie, a my „Marsz, marsz Polonia” i kto głośniej! Żadnych awantur, wszyscy uchachani, rozśpiewani nakręceni miłością do Ojczyzny – taki trochę rzadki ostatnio widok.
Pan jest tym chuliganem, który miał z nami jechać? Tak. To dobrze.
Osoby zarówno mniej, jak i bardziej zaawansowane wiekiem podchodziły do nas początkowo trochę jak do jeża. Jednakże wraz z upływem czasu (i nie tylko czasu) poznawaliśmy się coraz lepiej i okazało się, że zasadniczo to dużo więcej nas łączy niż dzieli. Okazało się też, że większość ludzi wiekowych zna i docenia naszą pracę i kult Żołnierzy Wyklętych.
Powitanie Przyjaciele!
Ponieważ w Budapeszcie byliśmy nad wyraz szybko stwierdziliśmy, że podlecimy na dworzec przywitać pociąg specjalny „Gazety Polskiej”. W okolicach dworca stoi kobieta w węgierskich barwach w ręku transparent: „Powitanie Przyjaciele!”. Macha do nas i śmieje się – od tej pory uśmiechy i machania mieliśmy zapewnione, aż do wyjazdu z Węgier. Po przywitaniu pociągu lecimy kolumną autobusów do miejsca gdzie mamy zostać oficjalnie powitani przez braci Węgrów. Przemówienia, orkiestry, kwiaty, transparenty i morze flag: polskich i węgierskich. I zdająca się nie mieć końca fala naszych rodaków, maszerujących do miejsca uroczystości, która wypełniała plac przed schodami.
Marsz, marsz Polonia!
Oficjalne uroczystości trwały, więc po zgłoszeniu organizatorowi chęci oddalenia się na pewien czas, postanowiliśmy sprawdzić co słychać w kawiarnianych ogródkach. Piękne słońce, krótki rękawek, zimne napoje i Węgrzy machający do nas z każdej strony i mówiący po polsku „dzień dobry”. Dwóch chłopaków z Gryfa Słupsk wypatrzyło naszą „małą wielką grupę” i już po chwili prowadziliśmy bardzo ożywione dyskusje na tematy wspólne i niebywale istotne dla wszystkich polskich fanatyków. Po pewnym czasie wróciliśmy do autokaru i udaliśmy się wszyscy do hotelu. No nie wszyscy. Najwięksi zapaleńcy z „M” na czele zaczęli maszerować dużo za wcześnie i tylko dzięki szczęśliwemu przypadkowi znaleźli się w hotelu niedługo po nas.
Łza w oku
Zostawiamy bagaże, chwila odpoczynku i lecimy autobusem pod Górę Zamkową, z której ma wyruszyć marsz. Chodzimy zwiedzamy, podziwiamy, coraz nas więcej, a marszu nie ma. Patrzymy, a tu marsz z drugiej strony zamku się wyłania i zaczyna rosnąć w oczach. No to my szybciutko na dół i wskakujemy prawie na sam początek kolumny i idziemy!
Małżeństwo „O” flaga Polski, ja flaga z herbem Śląska Wrocław i kolega „M” z arcyciekawym konstrukcyjnie transparentem, którego treść stała się częścią podejrzanie spokojnego artykułu na portalu pewnej „gazety”. Czyste niebo, piękne słońce, cudowne wiosenne powietrze na przedzie konnica, za nami grający w rytm marszu „perkusiści”, kilka tysięcy Polaków w marszu. Przechodzimy przez most na Dunaju i nie wierzymy oczom i uszom. Tłumy Węgrów biją nam brawo, rzucają się na szyje, całują polskie flagi, dziękują nam i śpiewają polski hymn po polsku! Czegoś takiego jeszcze nie przeżyłem – dobrze, że miałem ciemne okulary. Taka atmosfera panowała przez cały (z malutkim wyjątkiem, o czym poniżej) marsz, aż do wejścia na plac pod Parlamentem – tam Polacy wymieszali się z Węgrami i zacieśnianie braterskich więzi jeszcze bardziej przybrało na sile. Nieprzebrany tłum ludzi i morze flag!
„Usztawka”
Mniej więcej w połowie marszu (długość całej trasy ponad 4 km) podszedł do mnie bardzo dobrze (sportowo) wyglądający Węgier i pokazał na flagę Śląska, potem na mnie i zapytał: „Szlansk Wroczlaw”? Śląsk Wrocław – potwierdziłem, a on na to pokazuje na siebie i mówi: „Ferenczwaroszi”. No to się zrobiło ciekawie, więc flagę trzymam wysoko nad głową, a on mi wszystkie zgody Śląska wymienia i rękę na powitanie wyciąga. Po angielsku się dogadaliśmy, pytamy czy maszeruje z nami, a on, że jeżeli nie mamy nic przeciwko to tak. No to pomaszerowaliśmy. Ponieważ „R”, który przedstawił się jako kibic „Ferencvarosu Budapeszt” również nie przepadał za oficjalnymi imprezami usiedliśmy w najbliższym Parlamentu ogródku i rozmawialiśmy na ciekawiące nas tematy. Dowiedzieliśmy się, że ustawka po węgiersku to „usztawka”, a na pytanie o węgierską „antife” usłyszeliśmy odpowiedź: nie ma. „R” zaskoczył nas dogłębną znajomością polskiej sceny kibicowskiej – znał takie niuanse, że głowa mała. Kilka godzin z nami spędził i bardzo serdecznie pożegnał.
Na zdrowie!
Flaga Polski i Śląska Wrocław wiszące blisko naszego stolika okazały się silnym magnesem dla wielu rozmawiających z nami tego wieczora Węgrów, naprawdę nie sposób wymienić wszystkich. Gość w garniturze pyta, czy jesteśmy z Polski, po czym wyciąga zza pazuchy butelkę palinki (własny wyrób), kieliszki i ….. na zdrowie! Wy z Polski? Piwo! Powoli, aczkolwiek zdecydowanie, ewakuujemy się z knajpki i szukamy załogi naszego wesołego autobusu. Są, machają do nas, przy namiotach z gorącym winem, tu się dopiero dzieje. Kubek z winem na dzień dobry i jak ktoś tylko wypił, to miał pełny od razu w ręce i tak cały czas. „Uciekliśmy” nad Dunaj, gdzie dalej integrowaliśmy się z ekipą z naszego autobusu (ustaliliśmy, że trzymamy się wszyscy razem) i po pewnych perturbacjach komunikacyjnych z nastaniem zmroku wylądowaliśmy w hotelu. Atrakcji było w tym dniu tyle, że oglądając marsz w węgierskiej telewizji (TVP nie pokazała, bo Kraśko nie pozwolił, o czym na końcu) usnąłem, jako pierwszy z naszej piątki z czteroosobowego pokoju.
Bandera jego mać!
Obudziłem się o siódmej i było tak pięknie, że natychmiast postanowiłem polecieć pooddychać świeżym, węgierskim, „wiosenno-ludowym” powietrzem. Reszta ekipy smacznie chrapała, więc po cichutku zrealizowałem swój niecny plan. Stoję przed hotelem, oddycham, oddycham, słońce pięknie świeci na bezchmurnym niebie. Kątem oka patrzę na budkę telefoniczną obok mnie, patrzę i włos jeżyć mi się zaczyna: Ukraina, Bandera, Konowalec, „sława nacji”, „smiert worogom”. Cała budka obklejona banderowskimi koniowalcami, tryzubami i innym ścierwem! Czym prędzej obudziłem brzydszą połowę małżeństwa „O” i wspólnymi siłami zlikwidowaliśmy „antypolską dywersję”. Ponieważ zabrakło nam wlepek, podkręciliśmy wychodzącą z hotelu wycieczkę poznańską, pytaniem: czy panie widziały, co tu ponaklejali? Jak zobaczyły, to zaraz wlepki poszły w ruch, a i nasz autobus się przyłączył. Po całej akcji usłyszeliśmy, że kibice to czujne zuchy są i prawdziwi z nich patrioci i że robią fajne akcje i oprawy. Jakoś tak miło zaczął się dzień. Wyruszyliśmy do centrum.
Bem, Katyń, Święty Stefan
Ponieważ czasu na zwiedzanie nie zostało za wiele, ustaliliśmy priorytety i ruszyliśmy wzdłuż Dunaju. Całą drogę pod pomnik generała Józefa Bema klaksony, pozdrowienia, wszędzie uśmiechnięte twarze – najlepszy był „maluch” na węgierskich blachach trąbiący jak oszalały. Pod pomnikiem Bema, bohatera trzech narodów, delegacje, kwiaty, śpiewy. Chwila w knajpce imienia Bema i pięć przystanków „autobuszem” (Polacy dzisiaj jeżdżą za darmo) pod Pomnik Męczenników Katynia w Parku Męczenników Katynia. Pomnik, który został przez autorów nazwany „Zbrodnia w lesie”, robi wrażenie. Dookoła telewizja, mnóstwo ludzi, flagi, podniosły nastrój – składamy hołd podstępnie pomordowanym, w tym dwóm węgierskim ofiarom Katynia. Wracamy do centrum, jakiś Węgier chce nas zabrać do domu, grzecznie dziękujemy. Czasu coraz mniej, a przed nami jeszcze Szent Istvan Bazilika, czyli Bazylika świętego Stefana, która może pomieścić 8500 wiernych i jest strasznie wielka. Nas jednak intrygowało w niej coś innego.
„Prawą ręką ci pogrożę zdrajco a nie lewą”
Najważniejsza relikwia Węgrów i ich skarb narodowy – prawica świętego Stefana, zmumifikowana dłoń pierwszego króla Węgier. Trochę koło niej postaliśmy i choć pomysły były różne, stanęło na tym, że zrobimy zdjęcia – żeby nie wywoływać międzynarodowej awantury. Prawych rąk znajdziemy u nas wiele.
Teszko, teszko!
Zostało niewiele do odjazdu autobusu, więc pędzimy na miejsce zbiórki, a tam komedia. Niejakiemu „J” poznaniacy wcisnęli wielką torbę odznak, za które oddał im wszystkie pieniądze, jakie miał. Był bliski płaczu i wyglądał tak zabawnie, że większość z autobusu zaczęła kupować od biduli te odznaki. Później jak już sobie poprawił nastrój, to porozdawał resztę za darmo. Ustaliliśmy z kierowcami, że wracamy przez „teszko”, bo bez tokaja nie ma, co wracać. Sprawa została załatwiona wzorowo i odpowiednio zaopatrzeni wyruszyliśmy w drogę powrotną. Śpiewy, gitary, fantastyczna atmosfera i ani się człowiek obejrzał, a tu Wrocław.
Nie tylko tokaj
55 godzin, od chwili wyjazdu i wróciliśmy do punktu wyjścia – bogatsi o niesamowite przeżycia i naoczne przekonanie się, że można. Ugoszczeni przez Naród, który we wrześniu 1939 roku odmówił sojuszniczym Niemcom możliwości ataku na walczącą Polskę ze swego terytorium, bo honor Im na to nie pozwalał! Naród, który witał polskich uchodźców bramą z polskim i węgierskim godłem i napisem „Witamy braci Polaków”. Naród, który powstał w 1956 roku i podjął nierówną walkę z rodzimymi czerwonymi bandytami i sowiecką inwazją. Widzieliśmy coś, czego nie puszczą Wam w „polskiej” telewizji – widzieliśmy dumnych, dzielnych i wolnych ludzi, którzy nam dziękowali. To my Wam dziękujemy! Wielu Polaków mogłoby się uczyć od Was miłości do Polski.
Tytuł został zaczerpnięty z wypowiedzi chłopaków z Gryfa Słupsk, z którymi pogubiliśmy się w tym tłumie – kontakt przez redakcję.
POstępowanie publicznej telewizji: http://niezalezna.pl/25447-bojkotujmy-reklamodawcow-wiadomosci
Wielki wyjazd na Węgry został zorganizowany przez kluby „Gazety Polskiej” we współpracy z Ruchem Społecznym im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, oraz Stowarzyszeniem Solidarni 2010.
Politycznie Niepoprawny B, JO, PO

                                </div>