Dundee United – Śląsk 3-2
Wyjazd na mecz II rundy eliminacyjnej Ligi Europejskiej, był pierwszą oficjalną wyprawą międzynarodową od niemal ćwierćwiecza. Dla nas, kibiców – w zasadzie pierwszą w życiu. Gdy Śląsk grał w pucharach, za komuny, granice były zamknięte szczelnymi kordonami. Wyjechać mógł lepszy kombinator lub partyjny bonzo. Przeciętny zjadacz chleba takich możliwości nie miał.
Zatem ten wyjazd był dla nas pucharową inauguracją. Tak do tego spotkania podeszliśmy.
Przygotowania
Kombinacji „jak jechać” było tyle, ilu chętnych na wypad do Szkocji. Kreatywność ludzka nie ma granic. Zatem niektórzy mieli zabukowane bilety tanich linii już kilka godzin po losowaniu. Wiedza na temat szkockiego futbolu i samej Szkocji wzrosła w ciągu ostatniego miesiąca znacznie bardziej niż przez lata gry Polaków w Celtiku… niż cokolwiek. O geografii Szkocji i całych Wysp Brytyjskich – nie wspominając. Również o sposobach przemieszczania się za kanał La Manche.
Przygrywką do wyjazdu było pierwsze spotkanie ze Szkotami. Cztery flagi rywali przestały być ich barwami… raczej powinni nie być zbyt zadowolenia z takiego obrotu sprawy. A rezultat 1-0 w pierwszym meczu tylko podniósł ciśnienie.
Zaczęło się od nerwowego oczekiwania na bilety. W momencie gdy już się pojawiły, kiedy transport był już ogarnięty, wywołały spore zainteresowanie. Każdy wolał mieć je przy sobie wyjeżdżając, bo mogło się okazać że przebieżka 2 200 kilometrów zakończy się staniem pod bramami.
Problem
Emigracja, która postanowiła się wybrać na mecz. Chętnych narobiło się od zawalenia. Była propozycja zaliczenia tegoż meczu od ekipy Millwall. Jak z nimi postępować? Na co pozwalać? Na co nie? O efektach tych przemyśleń (albo ich braku) – poniżej.
Mobilizacja
To, co nastąpiło wśród fanów/ sympatyków/ pikników Śląska mieszkających na Wyspach Brytyjskich nawet trudno nazwać. Nie tylko Śląska zresztą. Fani zaprzyjaźnionych klubów też poczuli adrenalinę. Wyszło na to, że będzie nas wielu, oj wielu. No i „otoczka”. Do Wrocławia zgłosili się ludzie, którzy na co dzień żyją w Edynburgu, a którzy jeszcze parę lat temu chodzili tam w koszulkach Cracovii. Dopytywali się jak wejść na mecz. Oni oczywiście się dowiedzieli, że zdrowiej dla nich będzie jednak się na meczu Śląska nie pokazywać. Ale ilu podobnych się wyb(ie)rało, a nikt o nich niczego nie wiedział?
Jazda
Pierwszy kibic Śląska wyruszył do Dundee następnego dnia po pierwszym, wrocławskim pojedynku tych drużyn. Potem lawina zaczęła rosnąć. Wesoło zaczęło być, gdy w trasę pojechały pierwsze autobusy. Jeszcze do meczu było bardzo daleko, gdy zaczęły napływać pierwsze informacje o różnych „wesołych historiach” związanych z wydarzeniami na drogach. A to jakiś sprywatyzowany szalik w barwach mało lubianych we Wrocławiu, a to awantura pasażerowie – kierowcy w pojazdach… No, same te pojazdy też okazywały się dziwne. Jeden przybył bez toalety, inny – toaletę miał zapchaną na samym starcie, jeszcze inny – kłopoty z klimatyzacją…
Wszystkie były „odprowadzane” przez służby. Totalna inwigilacja. Jednego psom się nie udało namierzyć. Choć mieli godzinę i miejsce odjazdu. Jak i dlaczego – zachowamy dla siebie.
Jeden bardzo grzeczny autobus został uznany przez brytyjskich inspektorów imigracyjnych za… drużynę. Widocznie zmylił ich widok dość sporej ilości koszulek piłkarskich na uczestnikach wyprawy i dość poprawna „umiejętność utrzymania pionu”.
Ponieważ zagrożenie chuligańskie oceniono jako niewielkie, zatem samochody jechały praktycznie każdy sobie. Ostatni znany nam przypadek „zdecydowania się na jazdę na mecz” miał miejsce we wtorek bardzo późnym popołudniem. Po prostu, ktoś („PL”) wymyślił sobie, że wsiądzie w furę i pojedzie na mecz.
Jednym jazda dłużyła się niemiłosiernie. Inni bawili się świetnie.
Najbardziej zabawowy autobus wyprawił się do Dundee z Londynu. Tak się bractwo rozhulało, że kierowca (opłacony) zadzwonił na psiarnię, bo mu płacący pasażerowie przestali się podobać. I trzeba było się ewakuować w Glasgow. Przesiadka do pociągu do Edynburga, a stamtąd część dojechała taryfami. Inni dotarli w chwili, gdy… mecz się kończył. Pamiętacie o „G”, który postawił tydzień wcześniej 25 tysięcy złotych na zwycięstwo Śląska? To on zaliczył niedojazd.
„R” do Dundee przybył startując ze specyficznego lotniska. Położonego najwyżej w Niemczech. Jest to specjalne lotnisko Hitlera, który nieopodal miał swoją kwaterę alpejską, a które po wojnie przejęli Amerykanie.
Duet „R” i „K” wraz z kilkoma innymi osobami miał lecieć jednym z samolotów. Tymczasem okazało się, że maszyna jest dziurawa. Naprawiano ją przez pół doby, którą spędzili na lotnisku. Potem musieli jeszcze używać kilku środków lokomocji. Ledwo zdążyli na mecz i słono ich to kosztowało.
Samoloty okazały się niebezpiecznym środkiem transportu. Za niezbyt grzeczne zachowanie się w stosunku do naburmuszonej stewardessy, jeden z podróżników dostał bana na lot z powrotem Ryanairem. Na szczęście jakoś udało się sytuację zblatować.
Dundee
Na miejsce pierwsza liczniejsza, kilkudziesięcioosobowa załoga przybyła wieczorem w środę, czyli 24 godziny przed spotkaniem. O tej porze grzeczni Szkoci już śpią. Jak to zostało określone: „zero życia na mieście”. O 20:00 ! No, można i tak. Zatem za hałasowanie wzięli się kibice Śląska.
Ktoś, kto wymyślił, by iść na mecz z jednej z atrakcji turystycznych Dundee, czyli z wygasłego wulkanu jest osobą uzależnioną od internetu. Ci, którzy w ramach łączenia wypraw meczowych i turystycznych tam zaszli, śmiali się, że tylko internetowy idiota mógł na coś podobnego wpaść.
Naturalnym miejscem spotkań okazał się jedyny miejski pasaż. I to potem stąd bractwo ruszyło w kierunku stadionu.
Sam stadion w tym mieście jest chyba ewenementem na skalę światową. Dwa obiekty: FC i United z sobą sąsiadują. Odległość między nimi to szerokość ulicy. Z jeden strony stadionu znajdują się szpetne budy.
Dundee to miasto spokojne. Atrakcją turystyczną jest promenada nad zatoką. To po niej z rana przed meczem przebieżkę robił Lenczyk. Chyba się nie spodziewał, że tylu fanów Śląska przyjdzie mu spotkać podczas rozruchu. Każdy coś od niego chciał, każdy chciał zadać pytanie…
Szkoci
Pojawili się dwaj bohaterowie z puszczanego na „Discovery” filmu tego Angola, który objeżdżał różne miejsca i tam gadał z miejscowymi chuliganami. Był tam urywek o Dundee. Holsi ze Szkocji grzecznie pili piwo z jedną z ekip Śląska. Starszy stwierdził, że jest już chuliganem – emerytem, a młodszy był obiektem kpin.
Wielka Brytania jest państwem policyjnym. Raz się to przydało. „M” zgubił portfel. Po prostu siedząc na krzesełku w ogródku piwnym portfel z wcale niemałą gotówką wypadł mu z kieszeni. Po jakimś czasie przylazł barman (do ogródka – musiał opuścić lokal) i bez wahania schylił się pod stół, wyciągnął zgubę i oddał nie komu innemu, lecz właścicielowi. Ten, zdziwiony całą sytuacją spytał, skąd barman wiedział o czymś takim. Okazało się, że oko wielkiego brata patrzy, zadzwoniło ono do pubu i tak oto gotówka wraz z dokumentami nie poszła w obce ręce.
Jednak z tych samych przyczyn nawet gdy bractwo zaczynało jakiś śpiew, szybko zjawiali się mundurowi i zaczynali… likwidację takiego ogródka piwnego. Albo wypraszali klientów z pubu (wylewając im piwo, często nawet nietknięte). Wielu sobie przy takich sytuacjach śpiewało znany utwór „zawsze i wszędzie…”.
Wyobraź sobie sytuację. Siedzisz w knajpie. Ktoś zachował się głośniej. Przybywa oddział mundurowych i zabierają twoje piwo. Wstajesz, by zaprotestować, natychmiast drugi łapie twoje krzesło i gdzieś odnosi. To właśnie Wielka Brytania. Kraj zlalusiowanych napinaczy. Dlaczego lalusiów i napinaczy?
Jest tłumaczenie. Przykład z życia. Pub. Bractwo wchodzi. Zdziwione, bo obiekt pusty, a przed chwilą kręciło się tam kilku pomarańczowych. Szybko się okazało, że są dwie sale. Jeden z „zielonych” polazł do miejscowych. Wziął na cel takiego wyglądającego na chuligana. Coś tam z nim pogadał, dla śmiechu zabrał mu szalik. Poklepał po plecach, tamten coś gestykulował, lecz o szalik jakoś się nie upominał. „Zielony” mrugnął okiem, zażartował, oddał szalik, jeszcze raz lekceważąco poklepał po plecach przy wszystkich kolesiach poklepywanego i obśmianego, wstał od stolika i przeszedł do wrocławskiej części pubu. Chwilę później przybyło kilkunastu mundurowych i powtórka z cyrku z piwami i krzesłami. To była opowieść o lalusiu.
Napinacz rozczulił towarzystwo robiąc pewien manewr. 18-20 latek nagle zaczął biec w kierunku kilkunastu fanów Śląska. Wykonywał ruchy jednoznacznie wskazujące, że dąży do walki. Rozpiął szarą bluzę spod której wystawała pomarańczowa koszulka. „Napadani” patrzyli z zainteresowaniem na „atakującego” stojąc sobie spokojnie i śmiejąc się. Gdyby kozak miał choć z dziesięciu kolegów, mogłaby się trafić fajna bijatyka. Sam nie przedstawiał żadnej siły bojowej, stąd kompletna obojętność „napadanych”. Jakby się zbliżył na odległość 5 metrów, to by dostał bombkę. Ale jakieś 20 metrów przed celem ów szkocki :”furiat” nagle zapiął bluzę i bacznie obserwując czy nie jest goniony, skręcił o 90 stopni i zaczął się oddalać.
„M” z „B” znaleźli się w mało komfortowej sytuacji. W paru zostali zaatakowani przez kilkunastu miejscowych. Ale zamiast uciekać parli do zwarcia. W tym czasie zza trzech innych rogów wynurzyło się parę zielonych koszulek. Miejscowi natychmiast zarządzili odwrót.
- Cztery metry mi zabrakło – szkodował potem „B”.
To tylko drobne przykłady, podobnych przypadków było znacznie więcej.
Atmosferę podbijały gazety, które pisały o najeździe ”animalsów”, jaki stanie się udziałem Dundee.
Pewnie dlatego w niektórych knajpach Polaków nie przyjmowano z założenia. Co więcej. Do jednego klubu nocnego bractwo chciało wejść. I mimo tego, że menadżerem był Polak, to szkoccy bramkarze wpuścić fanów Śląska do pustawego klubu nie chcieli. Tak się bali tego, co powinno się wydarzyć.
Wyszło śmiesznie
Drużyna Śląska została zakwaterowana w miejscowym Hiltonie. Najwyraźniej klub poszedł na łatwiznę. Bo kibice też się w Hiltonie pojawili. Kilkadziesiąt pokoi zostało wynajętych przez wrocławian. Zatem wesoło być musiało.
Problem „dziwnych ludzi” chcących przyjść na sektor Śląska już sygnalizowaliśmy. No to przykłady. Pan odziany w różową koszulkę od razu był postrzegany jako osoba niezbyt normalna. Za ten róż dostał nawet kopniaka w dupsko. Ale to jeszcze drobiazg. Różowy typek nagle zaczął śpiewać „Zagłębie Lubin”. Po chwili, gdy się zorientował, że nie trafił z klimacikiem, zaczął się tłumaczyć i pitolić o Odrze Wodzisław. Profilaktycznie został zliściowany. Na sektorze go nie widziano. Inny, ubrany w barwy Śląska zachowywał się nieelegancko wobec kobiet, które niewątpliwie były z Wrocławia. Po kontrolnym sprowadzeniu gościa do rzeczywistości okazało się, że ów nieelegancki tak naprawdę jest z Bydgoszczy.
Mecz na boisku
Że na początku była galareta w gaciach to wiedzą wszyscy. Spodobać musiało się to, że mimo fatalnego początku piłkarze Śląska nie wymiękli. I ostatecznie wygrali. No, przesada, – awansowali. Choć trzeba się dopatrzeć mankamentów. Kelemen po raz drugi w ciągu tygodnia udowodnił, że kasę dostał w Śląsku na wyrost. Nie wiadomo, co się stało z jedynym bodaj w naszym klubie „profi” Celebanem. Na szczęście Śląsk miał szczęście. Zresztą jak zwykle. No i jeszcze jedno – wrocławianie zabiegali Szkotów. Rok temu poprzednie zdanie zostałoby uznane za wyjątkowo kiepski dowcip.
Śląsk był lepszy, jeśli chodzi o umiejętności, ale rywale grali na wariata i to im wychodziło. Z trybun była widoczna niesamowita walka. Zakończona zwycięstwem. Noo.. zwycięską porażką, jakkolwiek to zabrzmi.
Mecz na trybunach
To było spotkanie do jednej bramki. Tylko na moment, po drugim golu, Szkoci lekko przygłuszyli fanów gości. Poza tym zdarzały się tylko jakieś króciutkie momenty ich przewagi werbalnej. Generalnie nie istnieli.
Ponieważ wcześniej opisywane wydarzenia nie były tymi, które można by nazwać „nawiązywaniem nici sympatii”, zatem w kierunku pomarańczowych poleciały bluzgi. Po polsku, choć znaleźli się tacy, którzy proponowali w bardziej zrozumiałym dla Szkotów narzeczu. Stanęło jednak na polszczyźnie. Niech się zadufane w sobie chamy uczą obcych języków.
Ostatni kwadrans to popis w naszym wykonaniu. „R”, którego normalnie do śpiewania nie można zaciągnąć wołami, tym razem rozkręcał ludzi wokół siebie. Nie tylko on zresztą. Atmosfera zrobiła się taka, że nawet nieogarnięci pikole skakali jak opętani.
Doping był świetny, nawet w chwilach załamujących (takich jak po stracie drugiej czy trzeciej bramki), choć zrobić go na trybunach Dundee United jest trudno. Nie ma na co się wspiąć, a gdy już się znajdzie, to natychmiast leci stado stewardów z psami. Tub nagłaśniających oczywiście wnieść nie było można. Mimo tych skrajnych utrudnień poradzono sobie wyśmienicie. Zgranie trybun dolnej i górnej było łatwe do ogarnięcia. Pomogła również doskonała akustyka obiektu.
Oflagowanie, jakby to nazwać… pełne.
Malutka flaga „Zgorzelec” w zasadzie nikomu nie przeszkadzała, lecz z uwagi na wytyczne, iż nie pozwalamy wywieszać barw, jakich nigdy nie było na stadionie Śląska, zatem musiała zniknąć.
Jeszcze o wynalazkach
Ostatecznie wspomnianej wcześniej delegacji Millwall nie było. I dobrze. Za to były inne, jednoosobowe delegacje. Część osób zachowujących się odmiennie było szczegółowo dopytywanych kim są. Rumun ze Steauy Bukareszt przybył na zaproszenie kogoś, kto absolutnie sobie na takie zaproszenie pozwolić nie powinien (zapraszać to możemy do siebie, a nie jak sami jesteśmy gośćmi). Ale w tym przypadku restrykcji nie było. Tylko „zapraszający” musiał się wykazać podczas dopingu. Osobnik z Nowej Rudy… Miło, że przybył na mecz Śląska po raz pierwszy w życiu. Uściślając – był to jego pierwszy jakikolwiek mecz. I nie przybył z fanklubem Śląska z Nowej Rudy. Zresztą – nikogo z FC nie zna. Ale gdy starszy takiemu „pierwszakowi” zwraca uwagę, to ten powinien się posłuchać. A z tym słuchaniem początkowo szło chłopu opornie. Podobnie było z chłopakiem z Zielonej Góry. Ale ten po pierwszej chwili wrogości i wysłuchaniu argumentów okazał się pilnym uczniem.
Wyłapywano nieudzielających się w dopingu. Jeden był z Radomska, inny z Wielkopolski, następny spod Olsztyna… można tak wymieniać.
Zabawowcy
Jechać prawie ćwierć tysiąca kilometrów i nie dostać się na mecz? A było takich kilku, było. „PZ” (Wrocław) ze „SM” (Birmingham)… zaspali w hotelu.
- Jak ich widziałem w południe, to od razu wiedziałem, że z przybyciem na mecz będą kłopoty – podsumował ów fakt „A”.
„PL”, organizujący jeden z autobusów, nie został wpuszczony z uwagi na zbyt wielkie kłopoty z utrzymaniem pionu. Kilka osób przybyło na drugą połowę.
Śmiejąc się z delikwentów, już po meczu, najbardziej śmiano się z nieobecnego „KR”, znanego z tego, że za kołnierz nie wylewa:
- Ma chłop szczęście, że siedzi. Bo tyle by się najechał, a i tak by nie wszedł.
„SL” zachował się nieprofesjonalnie, bo łaził z otwartą wódką i racami. Skończyło się wylaniem płynu flaszki przez psów, a race mu zarekwirowano.
Po meczu
Plan był taki: zabawić się na tym ich pasażu świętując awans. I dopiero później ruszyć w drogę. Tymczasem rzeczywistość okazała się inna. Zabawy, owszem, były, ale innego rodzaju. Ekipa wpadła do baru chcąc się popróbować z miejscowymi piwolubnymi. Ci oczywiście zamiast zaciskać pięści, zaciskali nerwowo palce na telefonach. Pub padł błyskawicznie. Ale po przyjeździe umundurowanych wzmocnień natychmiast „telefoniczni” odzyskali wigor.
Ganianki odbywały się na wszystkich okolicznych ulicach. Z reguły ścigającymi byli zieloni, ale czasami i w ichnich duszach odzywała się krew przodków, którzy podbili pół świata. Szkoda, że zawsze bitni byli w dość znacznej, liczebnej przewadze. I jakoś mało determinacji wykazywali napastnicy. „SL”, choć nieźle „pod wpływem” nie miał kłopotu z szybkim oddaleniem się od miejsca zagrożenia przy stosunku sił 1-4.
Powroty
Tu jeszcze nasza wiedza nie jest pełna. Ostatni autobus przybył około 5:00 z soboty na niedzielę. Wcześniejsze były kontrolowane na autostradzie przed Wrocławiem. Wówczas doszło do ciekawego zdarzenia. Wokół pełno „mundurków”, to ludzie zasuwający A-4 byli ciekawscy. I zwalniali. Jeden szofer zwolnił na tyle, że jego pojazd dostał innym samochodem z równie zapatrzonym kierowcą. Równie zapatrzonym, lecz mniej hamującym. Innymi słowy – obecność mundurowych przyczyniła się do zaistnienia wypadku drogowego. Blokada wyłapująca autobusy trwała do późnego popołudnia. Zatrzymano dwóch fanów, którzy się nie potrafili dogadać z kierowcą „swojego” autobusu. Szef firmy podczas wyjazdu miał podejrzanie rozbiegane oczy. „G”, później zatrzymany, twierdził, że to nie wróży nic dobrego.
Wcześniej jedna osoba została zatrzymana w Holandii. Miejscowy pies klepał po dupie uczestniczkę eskapady. Zwracający psu uwagę został powalony na ziemię i zaaresztowany.
Już będąc na terenie Polski bractwo dowiedziało się, że wejściówki na mecz z Lokomotivem Sofia właśnie są rozprowadzane. Wywołało to zrozumiałe oburzenie wśród tych, którzy dymali kilkadziesiąt godzin w autobusach, by wspomóc psychicznie drużynę, a teraz mogą mieć problemy z nabyciem biletów na następną rundę Ligi Europejskiej. Następną, czyli tą do wywalczenia której się w jakimś tam stopniu przyczynili. Autobusy zamiast na miejsca parkowania samochodów, jechały pod kasy, gdzie kolejka była już z tych nie najmniejszych. Oczywiście „weterani Dundee” weszli bez niej, ale chyba nie o to chodzi.
Ilu nas było?
Dobre pytanie. Razem z opisanymi powyżej przypadkami, na sektorze zameldowało się około 4 500 widzów. Procentowa ilość polonusów – spora, lecz trudna do oszacowania. Zresztą, co to nas obchodzi. Weszli na sektor Śląska, Śpiewali piosenki Śląska, w tym „cała Polska w cieniu Śląska”, zatem jeśli są to nawet najzagorzalsi kibice drużyn, których fani nas nie lubią – ich sprawa, że się skurwili. Przypisujemy sobie liczbę 4 500, choć na pewno sensownych i ogarniętych było dużo mniej.
W tym tumulcie oprócz fanów Śląska było: około 30 kibiców z Lublina. Na pewno było 10 fanów z Legnicy i 3 z Opavy. Liczby kibiców Lechii i Wisły są trudne do oszacowania, lecz będą oscylowały około 20 gdańszczan i 10 krakusów.
Dziecko Śląska
Jeden z fanklubowiczów z Wołowa miał dylemat. Jechać na mecz, czy być przy żonie, która spodziewała się narodzin. Postawił na wyjazd. W drodze dowiedział się o tym, że już jest ojcem. Redakcja Fana składa mu z tej okazji gratulacje.
Klub, gdyby był sprytny, ufundowałby takiemu tatusiowi jakiś prezent. Najlepiej – karnet. Podpowiadamy marketingowcom. Weźcie chłopa na środek stadionu przed meczem z Górnikiem i macie taką informację, która się przebije w mediach głównego nurtu.
Bilans
Ponad sto osób zatrzymanych. Jednym z nich jest „KN”, którego „winą” jest to, że w jego pokoju hotelowym było kilka osób niezameldowanych w hotelu. „KN” i Orest Lenczyk będą bohaterami osobnego artykułu, który po części wiąże się z wyjazdem do Dundee.
Roman Zieliński
Przy redagowaniu artykułu korzystałem z pomocy kilkudziesięciu osób. Ich uwagi, komentarze na Fanie, informacje, telefony, SMS-y stworzyły tę relację. Ponieważ nie byłem na tyle przewidujący, by notować autorów informacji, teraz, nie dowierzając swojej pamięci (na 100 % bym parę osób pominął) pragnę podziękować im za ich wkład bez wymieniania ich inicjałów. Bez Waszej pomocy ta relacja by nie powstała.
</section>
