Przed meczem, w którym Śląsk na wyjeździe zremisował bezbramkowo z Legią, tenże remis byłby brany w ciemno. Nawet gdyby mistrzowie wszechświata i okolic nastawili się na odpuszczenie pojedynku, co wydawało się bardzo prawdopodobne.
Legiunia nie odpuściła wystawiając najmocniejszy skład. A mimo to padł remis. I niekoniecznie był te remis ze wskazaniem na legiunię.
Prawdę powiedziawszy ten styl gry Śląska cieszy najbardziej. Bo oprócz punktów wytarganych Amice i Legii, czyli faworytom rozgrywek, daje on nadzieje na to, że w spotkaniach z leszczami to nie Śląsk będzie stał na straconej pozycji. A – powiedzmy to szczerze – przed sezonem obstawialiśmy, że celem maksimum będzie zajęcie miejsca 10-14.
Jaki wpływ na obraz spotkania miał fakt, że Legia zaraz będzie grać w eliminacjach do Ligi Mistrzów, o czym piłkarze mistrzów wszechświata i okolic myśleli, się nie dowiemy, ale to naprawdę nie jest problem Śląska.
Trener Rumak odważnie postawił na Idzika w pierwszym składzie. Pawełek nie dowalił żadnego spektakularnego pawełka. Portugalczyk, Alvarinho, pokazał że nie boi się strzelać. Grajciar wszedł zaledwie na kwadrans i oddał 2 celne strzały. Na 4, które Śląsk oddał w całym meczu.
W tym sezonie Śląsk jeszcze nie stracił gola.
Teraz o minusach
Skośnemu po przekroczeniu linii połowy boiska wyłączał się mózg, za to włączał się kiwaczek. I się kiwał do utraty piłki. Trener dokonał tylko dwóch zmian. O tym, że we wszystkich meczach trzeba robić trzy zmiany, by rozładowywać napięcie na ławce rezerwowych pisane było na Fanie wielokrotnie.
W tym sezonie Śląsk jeszcze nie strzelił gola.
Na trybunach nie działo się nic godnego uwagi. Na sektorze dla gości, na który nie mogła się udać, z uwagi na zakaz, ekipa z Wrocławia, mimo wszystko pokazali się niepełnosprawni sympatycy Śląska w liczbie 37 osób. Z dwiema flagami, KKN-u i KKN-u milickiego.
RZ, MG, F, fot legionisci.com (dla jasności, zdjęcie fanów Śląska na sektorze gości na Łazienkowskiej w Warszawie z wcześniejszego meczu na którym nie było zakazu wyjazdowego).